เซี่ยเถาเดินไปหยุดข้างหวงซิ่วอิง ก่อนจะเหลือบมองหลิวเฟินฟาง เซี่ยเหมย และคนอื่น ๆ อีกครั้ง
“แม่คะ คนพวกนี้เป็นพ่อแม่บุญธรรมของเสี่ยวเหย่ตอนอยู่ชนบทค่ะ”
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขามาได้ยังไง วันนี้หนูเห็นพวกเขาที่หน้าทางเข้าบ้านพักในเขตทหาร แต่ตอนนั้นหนูมีธุระด่วนต้องไป เลยไม่มีเวลาถามให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ”
“แต่คิดไม่ถึงเลยว่า... คิดไม่ถึงว่าพ่อจะรู้เรื่องนี้ แล้วเข้าใจว่าหนูกับเสี่ยวเหย่เป็นคนเรียกพวกเขามา เลยโกรธอยู่บ้างค่ะ”
เมื่อนึกถึงคำพูดที่หลุดปากไปก่อนหน้านี้ สีหน้าของหลิวเฟินฟางกับพวกพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ได้ยินหรือเปล่า
คง... ไม่ได้ยินหรอกมั้ง
หวงซิ่วอิงขมวดคิ้วอีกครั้ง กวาดตามองสามีภรรยาตรงหน้า รวมถึงเซี่ยเหมยที่ยืนใกล้ชิดกับพวกเขา
ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว นางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวอีกบ้านหนึ่งที่คลอดลูกในถ้ำเดียวกับตนหน้าตาเป็นอย่างไร
ไม่คิดเลยว่าหลายปีให้หลังจะได้กลับมาพบกันอีก
พอมองดูให้ดี คิ้วตาของลูกชายคนโตคล้ายสามีภรรยาคู่นี้อยู่ไม่น้อยจริง ๆ
สะใภ้ใหญ่ยืนอยู่ข้างพวกเขา ดูไปแล้วก็เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ
คำพูดเมื่อครู่ของผู้หญิงคนนั้น นางได้ยินหมดทุกคำ รวมถึงเรื่องที่ด่าลูกชายของตนว่าเนรคุณด้วย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สายตาของหวงซิ่วอิงก็เลื่อนไปหยุดที่สะใภ้ใหญ่ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างมีนัย
“กตัญญูดีจริง ๆ เหมือนสะใภ้ที่ดีไม่มีผิด”
แต่จะว่าไปแล้ว ดูเหมือนเดิมทีนางก็เป็นสะใภ้แท้ ๆ ของบ้านนี้อยู่แล้ว