เพราะเซี่ยเหมยก่อเรื่องขึ้นมาแบบนี้ โจวเฟิงจึงปวดหัวแทบแย่ แถมในใจก็หงุดหงิดสุด ๆ
เซี่ยเถานี่ก็จริง ๆ เลย เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ มีเรื่องอะไรทำไมไม่คุยกันเป็นการส่วนตัว ไม่ปรึกษากันเงียบ ๆ
ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันง่าย ๆ แถมยังตบหน้าจนเจ็บหนักขนาดนี้ ทั้งยังทำต่อหน้าคนตั้งมากมาย
ดูสิ หน้าบวมจนเหมือนหัวหมูไปแล้ว
ระหว่างที่เขากำลังคิดว่าจะไปถามเซี่ยเถาดีไหม พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเธอหายไปแล้ว
ไม่ใช่แค่เซี่ยเถาที่หายไป แม้แต่หวงซิ่วอิงกับโจวอวิ๋นก็ไม่อยู่แล้ว
“คนล่ะ? ไปไหนกันหมดแล้ว? พวกเขาอยู่ไหน?”
โจวเฟิงชะงัก รีบถามคนรอบข้าง
“ไปแล้ว พวกเขาไปกันหมดแล้ว เมื่อกี้นี้เอง”
ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง
เซี่ยเถาเป็นคนแรกที่เบียดออกมา เธอไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนั้นกับเซี่ยเหมยอีกแล้ว ยังต้องรีบไปดูอาการของโจวเหย่ก่อนด้วย
พอเห็นเธอออกมา หวงซิ่วอิงก็รีบตามไปทันที เธอเองก็เป็นห่วงลูกชายทั้งสองคน เมื่อครู่นี้ได้ฟังหมออธิบายอาการคร่าว ๆ แล้ว
พูดตามตรง เธอเป็นห่วงทั้งคู่ เพราะคนหนึ่งเป็นลูกแท้ ๆ ส่วนอีกคนก็เป็นเด็กที่เธอเห็นมาตั้งแต่เล็ก
ไม่ว่าใคร เธอก็ไม่อยากเห็นพวกเขาเป็นอะไรไป
โจวอวิ๋นไม่พูดอะไรสักคำ แน่นอนว่าเขาก็ตามไปด้วย