“อย่า... อย่าจูบแล้ว ฉันแทบหายใจไม่ออก...” เซี่ยเถาถูกจูบจนแทบร้องไห้ สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะออกแรงดันแผงอกของชายหนุ่ม
หางตาของเธอแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเบ้ามองเขาอย่างน่าสงสาร แก้มทั้งสองข้างแดงราวกับดอกท้อผลิบาน ริมฝีปากยิ่งถูกบดขยี้จนบวมแดง ดูแทบไม่ได้
ชายคนนี้แข็งราวกับทำจากหิน เธอดันอย่างไรก็ไม่ขยับ ยิ่งดัน เขาก็ยิ่งได้ใจ จูบหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม
ราวกับหมาป่าป่าที่หิวโซมานาน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
ในที่สุดโจวเหย่ก็ยอมปล่อยหญิงสาวในอ้อมแขน เขาก้มลงเลียหยาดน้ำตาตรงหางตาของเซี่ยเถาเบา ๆ ก่อนจะกอดเธอไว้แล้วปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
“พอแล้ว ไม่จูบแล้ว ไม่จูบแล้ว”
“ฉันจะไปตักน้ำมาเช็ดหน้าให้ เช็ดเสร็จแล้วค่อยนอนนะ”
เซี่ยเถาลูบริมฝีปากที่แทบชาเพราะถูกจูบ แล้วถลึงตามองชายหนุ่ม ก่อนจะปัดมือของเขาออก
“ไม่มีครั้งหน้า ครั้งนี้เห็นแก่ที่คุณอารมณ์ไม่ดี ฉันถึงยอมยกโทษให้”
“แต่ถ้าคราวหน้าคุณยังกล้าทำแบบนี้อีก ฉันจะลงโทษไม่ให้ขึ้นเตียงฉันหนึ่งเดือน”
ผู้ชายคนนี้จริง ๆ เลย เธอกำลังท้องอยู่นะ ถ้าออกแรงขนาดนี้แล้วเผลอกดทับลูกขึ้นมาจะทำยังไง?
อารมณ์ของโจวเหย่ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก เมื่อมองใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อของภรรยา รวมถึงริมฝีปากที่เขาจูบจนบวม
เขารู้ว่าตัวเองผิด จึงไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าแล้วหมุนตัวออกไปตักน้ำมาเช็ดหน้าให้เซี่ยเถา