ด้านนอก ครอบครัวโจวกินมื้อเช้าเสร็จแล้ว ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างทยอยออกไปทำงานกันหมด
โจวเหย่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ตลอด เขายังต้องไปถามเมียโจวเหล่าซานให้รู้เรื่อง จึงปล่อยให้เธอไปไม่ได้
พอเห็นว่าได้เวลาแล้ว เขาก็กำชับเซี่ยเถา
“คุณเก็บของอยู่ในห้องนะ ผมออกไปข้างนอกก่อน เดี๋ยวกลับมาแล้วเราค่อยไปกัน”
ตอนนี้ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาอีกต่อไปแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อ หากไปได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี
เซี่ยเถารู้ว่าโจวเหย่จะไปทำอะไร เธอจึงพยักหน้า
“ไปเถอะ ฉันจะรอคุณกลับมา”
โจวเหย่หมุนตัวออกไป ก่อนออกยังไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อย
ตอนที่เขาออกมา คนในบ้านโจวที่ไปทำงานก็ทยอยออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเมียโจวเหล่าซาน
ช่วงนี้ขาของเมียโจวเหล่าซานเจ็บอยู่บ้าง งานที่เธอทำในช่วงหลายวันมานี้จึงเป็นการไปตัดหญ้าหมู ไม่ได้อยู่รวมกับคนอื่น
เธอสะพายตะกร้าขึ้นหลัง กำลังจะออกไป แต่ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นโจวเหย่ออกมาจากห้อง จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้
“เธอกับพ่อเป็นอะไรกันน่ะ? วันนี้ทำไมเขาถึงโกรธขนาดนั้น ถึงกับไม่อยากรับเธอเป็นลูกแล้ว เธอไปทำเรื่องอะไรให้เขาขัดใจอีกหรือเปล่า?”
“ฉันบอกเธอเลยนะ รีบไปขอโทษพ่อเสีย คราวนี้เขาโกรธจริง ๆ เธอนี่มันยังไงกัน โตป่านนี้แล้วยังไม่รู้ความ ถึงกับทำให้พ่อแม่โมโหได้”
หลายวันก่อน พอรู้ว่าโจวเหย่จะพาเมียกลับมา สามีของเธอก็ยังตั้งใจบอกไว้ว่า ต่อไปให้ดีกับเด็กคนนี้หน่อย ตอนนี้เขามีอนาคตแล้ว ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะล่วงเกินตามใจชอบได้อีก