พอหวงซิ่วอิงซึ่งเป็นนายหญิงของบ้านเอ่ยปาก ป้าจางก็ไม่สะดวกจะพูดอะไร ได้แต่ยอมทำตามชะตา
เซี่ยเถากลับเข้าห้องไปแล้ว เธอนั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนเด็กทั้งสอง พลางมองชายที่นอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง
เธอใช้สองมือเท้าคาง สีหน้าครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้ม
“เมื่อกี้แม่บอกฉันว่า อีกไม่กี่วันฉันต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย ขาคุณยังไม่หายดี เดินเหินไม่สะดวก จะให้ฉันหาคนดูแลผู้ชายมาช่วยไหม?”
สภาพของโจวเหย่ตอนนี้ เรื่องอื่นไม่มีปัญหา มีแค่ตอนเข้าห้องน้ำที่ต้องให้คนช่วยพยุง
ไม่ว่าจะเป็นป้าจางหรือป้าหลิว ต่างก็เป็นผู้หญิง จะให้มาช่วยเรื่องแบบนี้ก็ไม่สะดวก
“ไม่ต้อง ผม...ผมน่าจะไหว แค่ขาข้างเดียวที่เข้าเฝือก ไม่ได้เข้าเฝือกทั้งสองข้างสักหน่อย”
โจวเหย่ก้มมองขาตัวเอง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย เขาค่อนข้างต่อต้านการหาคนดูแลผู้ชาย
เซี่ยเถาบอกว่า “งั้นคุณลองดูก่อน ถ้าเข้าห้องน้ำเองได้ ฉันก็จะเชื่อคุณ แต่ถ้าทำไม่ได้ ฉันก็จะเอาถังปัสสาวะกับกระโถนมาไว้ในห้องให้ ไม่อย่างนั้นก็ส่งคุณกลับโรงพยาบาลเหมือนเดิม”
“หลัก ๆ ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกแบบไหน ฉันสนับสนุนคุณ เคารพการตัดสินใจของคุณ”
โจวเหย่ลองดูแล้ว
เขาใช้ไม้ค้ำยันสองข้างพยุงตัว พอขยับไปห้องน้ำใกล้ ๆ ก็ยังพอไหว แต่ถ้าจะนั่งถ่ายหนักก็ไม่ไหว เขาย่อตัวลงไม่ได้เลย
แต่ถ้าจะให้เอาถังปัสสาวะหรือกระโถนมาตั้งไว้ข้างเตียง...ช่างเถอะ