นอกจากเงินกับคูปองพวกนี้แล้ว ยังมีผ้านวมผืนใหม่ที่เธอเพิ่งซื้อมา รวมถึงปลอกผ้านวมเหล่านั้น ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น
จะทิ้งไว้ให้ตาแก่นั่นได้ประโยชน์ไปฟรี ๆ ไม่ได้เด็ดขาด
หวงซิ่วอิงมองของในห้องตัวเองอยู่นาน ก่อนจะโบกมืออย่างเด็ดขาด ตัดสินใจขนผ้านวมพวกนี้ไปด้วย ทั้งยังขนเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าไปจนหมด ไม่เหลือแม้แต่เศษผ้าขาด ๆ ไว้ให้ตาแก่
เวลาผ่านไปทีละน้อย
ข้าวของที่เก็บเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะขนบ้านทั้งหลังไปหมดแล้ว
ป้าจางทนดูต่อไม่ไหว รีบเกลี้ยกล่อมว่า “หัวหน้าคะ หัวหน้า เราเก็บของไปน้อยหน่อยเถอะค่ะ ที่ตรอกไหวฮวานั่นไม่ได้มีพื้นที่ใหญ่โตอะไร”
“ที่นั่นมีแค่สามห้อง พวกเราไปอยู่กันตั้งหลายคนก็แออัดจะแย่แล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงการขนของพวกนี้ไปด้วยเลยค่ะ”
มือที่กำลังเก็บเสื้อผ้าของหวงซิ่วอิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ดูเธอสิ โมโหจนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
ที่นั่นเล็กเกินไป ไม่เหมือนบ้านหลังใหญ่สามชั้นของพวกเธอ ต่อให้แบ่งให้ทุกคนอยู่คนละห้องก็ยังเหลือห้องว่าง มีที่ให้อยู่เหลือเฟือ
แต่ที่นั่นอย่างมากก็พอให้ครอบครัวหนึ่งอยู่กันไม่กี่คน ถ้ามากกว่านั้นก็ไม่ไหว แออัดเกินไป
“หรือเราลองดูแถว ๆ นั้นว่ามีบ้านให้เช่าไหม เช่าสักหลังอยู่แถวนั้นดีไหม”
ป้าจาง “...หัวหน้าลืมไปแล้วหรือคะว่าที่นั่นสภาพแวดล้อมดี ทุกอย่างก็ดี แถมคนที่อยู่แถวนั้นก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ไม่มีทางปล่อยบ้านให้เช่าง่าย ๆ หรอกค่ะ”