ห้องรับแขกทั้งห้องว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย
นอกจากจะไม่มีคนแล้ว ยังมีบางอย่างที่ดูไม่ถูกต้องอีกด้วย
ปกติเวลานี้ป้าจางคงทำกับข้าวเสร็จตั้งนานแล้ว รอเขากลับมา จากนั้นทุกคนก็นั่งลงกินข้าวด้วยกัน
ห้องรับแขกทั้งห้องจะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร
แต่วันนี้บนโต๊ะกลับไม่มีอะไรเลย แม้แต่ไฟในครัวก็ยังปิดอยู่
โจวเฟิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขากวาดตามองห้องรับแขกทั้งห้อง รู้สึกว่าคงไม่ใช่แค่คนที่น้อยลงเท่านั้น ข้าวของบางอย่างก็เหมือนจะหายไปด้วย
แต่ปกติเขาไม่ค่อยยุ่งเรื่องในบ้าน ตอนนี้จึงนึกไม่ออกชั่วขณะว่าของตรงไหนหายไป
“ป้าจาง ป้าจาง ไปไหนแล้ว วันนี้ทำไมไม่ทำกับข้าว?” โจวเฟิงตะโกนเรียกเสียงเข้มอยู่ในห้องรับแขกสองสามครั้ง
ตอนนั้นเอง เซี่ยเหมยก็อุ้มคังคังเดินออกมาจากห้อง กัดริมฝีปากเล็กน้อย
“พ่อ ไม่ต้องเรียกแล้วค่ะ ป้าจางไปแล้ว แม่ก็ไปแล้ว ทุกคนไปกันหมด ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่พ่อ ฉัน แล้วก็คังคัง”
โจวเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ยังตั้งตัวไม่ทัน
“ไปแล้ว? พวกเขาไปไหนกัน?”
เซี่ยเหมยยิ้มอย่างขมขื่น เธอก้มมองลูกชายที่ซูบเซียวอยู่ในอ้อมแขน แล้วกอดเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ยังไงพวกเขาก็ไม่อยู่บ้าน ตอนฉันกลับมา ในบ้านมีแค่คังคังคนเดียว นอนร้องไห้อยู่ในเปล ถ้าฉันกลับมาไม่ทัน ก็ไม่รู้ว่าคังคังจะเป็นอะไรหรือเปล่า”
“พ่อคะ ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไว้หลายเรื่อง พวกพ่อไม่ชอบฉันก็เป็นเรื่องปกติ แต่คังคังไม่รู้อะไรด้วย ตอนนี้เขาเป็นลูกชายคนเดียวของอาไหว”