“ไม่มีอาวุธก็เอาเสบียงไปก็ได้
พอถึงตอนนั้นเราค่อยออกไปเดินดูรอบ ๆ ว่าจะหาที่ที่กองทัพสหรัฐซ่อนอาวุธยุทโธปกรณ์ไว้ได้หรือเปล่า”
อาวุธกองใหญ่ขนาดนั้น เธอคนเดียวยังไงก็ใช้ไม่หมด เก็บไว้ก็มีแต่ปล่อยให้ฝุ่นจับ พอผ่านไปห้าเจ็ดแปดปีอาวุธเปลี่ยนรุ่น ของพวกนี้ก็กลายเป็นเศษเหล็กไปทั้งหมด
จ้าวเฉียงพยักหน้า สายตาแอบชำเลืองมองสีหน้าของเซี่ยหลีอย่างระมัดระวัง แล้วถามขึ้นเหมือนกับไม่ได้ตั้งใจ
“แล้วตอนที่พวกเรากลับ จะพานายพลกลับไปด้วยไหม
เมื่อกี้บนสมรภูมิ คนเวียดนามเห็นบุตรเทพกันไปหลายคนแล้ว”
ที่เซี่ยหลีออกอุบายหลอกลวงเล่นเป็นผีเป็นปีศาจตั้งแต่แรก ก็เพื่อให้พวกนั้นช่วยตามหาบุตรเทพ
ตอนนี้บุตรเทพหาเจอแล้ว ด้วยความเคารพนับถือที่บรรดาสาวกมีต่อเซี่ยหลี ย่อมต้องจัดการรับรองผู้บังคับกองพันของพวกเธออย่างดีที่สุด
แม้นายพลจะคิดหนี สาวกพวกนั้นก็ต้องจับตัวบุตรเทพกลับมาให้เทพธิดาอยู่ดี
เซี่ยหลีพอนึกถึงลู่ติ้งหยวน กองไฟเล็ก ๆ ในใจก็ลุกวูบขึ้นมาอีกครั้ง
“พอจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ พวกเราน่าจะได้ออกจากเมืองฉงเร็ว ๆ นี้
เดี๋ยวให้กู้อวิ๋นอี้ไปบอกผู้ว่าราชการเมืองฉงว่า อีกสองวันฉันจะพาบุตรเทพกลับขึ้นสวรรค์
คนธรรมดาที่ขึ้นไปสวรรค์ไม่กินอาหารมนุษย์ บอกพวกเขาไม่ต้องเตรียมข้าวให้เขาก็ได้”
จ้าวเฉียง: …
นี่มันไม่ใช่การแก้แค้นส่วนตัวโดยอาศัยอำนาจหน้าที่ ที่อยากให้นายพลอดอาหารสองวันจริง ๆ เหรอ?