กองพลเกาะใต้
ใบไม้ถูกสายลมฤดูใบไม้ร่วงอันอบอุ่นปลุกให้กระซิบเบา ๆ แสงแดดอ่อนโยนสาดส่องลงมา ทั่วผืนแผ่นดินถูกปกคลุมด้วยสีทองอร่าม ดูอบอุ่นเป็นสุขราวกับภาพวาด
"ขอเชิญฉลองอย่างยิ่งใหญ่แด่สหายลู่ติ้งหยวน สหายมู่เค่อจิ้น สหายเซี่ยหลี และเหล่านักรบผู้กล้าหาญของประเทศเราบนสมรภูมิเวียดนาม
ด้วยกำลังพลเพียง 500 นาย ร่วมมือกับชาวบ้านท้องถิ่น สามารถตีทัพกองพลที่ห้าของกองทัพอเมริกันจำนวน 93,215 นายแตกพ่ายยับเยิน ยึดเอาเสบียงอาหารและยุทโธปกรณ์มามหาศาล สร้างคุณูปการอันโดดเด่นให้แก่สงครามของกองทัพพันธมิตรหัวเซี่ยและเวียดนามในการต่อต้านอเมริกา
ความดีความชอบของพวกเขา..."
เสียงหญิงอันแจ่มใสเปี่ยมพลังดังแว่วออกมาจากลำโพงอีกครั้ง ก้องกังวานไปทั่วทั้งกองพลเกาะใต้
ครอบครัวที่มีคนขึ้นสนามรบในกองพลเกาะใต้ต่างก็เปี่ยมสุขสันต์ครึกครื้น
เซี่ยเจี้ยนกั๋วยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ยิ้มแฉ่งส่งเหล่าครอบครัวทหารที่มาร่วมแสดงความยินดีออกไปเป็นครั้งอีกครั้ง
แต่พอปิดประตูลง เรียวยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปทันที แทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ยกมือขยี้แก้มที่ยิ้มจนแข็งค้าง แล้วก้าวยาว ๆ เดินเข้าห้องรับแขก