ผู้การหวังกับจ้าวเฉียงที่ยืนอยู่ไกล ๆ สำรวจสถานการณ์ฝั่งนี้อยู่ พอเห็นเซี่ยหลีชกหมัดเข้าที่ท้องของลู่ติ้งหยวนเต็ม ๆ ก็รู้ทันทีว่าเรื่องไม่ใช่แค่เรื่องเล็ก ๆ รีบวิ่งกรูมาทางนี้ทันที
แต่ผลคือแค่พริบตาเดียว สองคนนี้ก็ทะเลาะกันเต็มระบบแล้ว
ตลอดฉากคือเซี่ยหลีโจมตี ลู่ติ้งหยวนรับ แต่ใครเขาทะเลาะกันแบบนี้กัน?
ครอบครัวอื่นทะเลาะกันหัวเตียงก็คืนดีที่ปลายเตียง แต่ถึงคู่นี้ หัวเตียงกับปลายเตียงถึงกับแตกกระจายยับ!
ผู้การหวังวิ่งมุ่งไปทางสองคนนั้นไปพลาง ตะโกนห้ามทะเลาะเสียงหลักแหลมไปพลาง
"เซี่ยหลี! ใจเย็น ๆ ก่อน!
ทำไมถึงทะเลาะกันขึ้นมาได้!?
ก็กำลังดีอยู่หนิ มีอะไรพูดกันไม่ได้เหรอ!
โธ่เอ๊ย หยุดเถอะทั้งสองคน อย่าทะเลาะแล้ว!!!"
จ้าวเฉียงวิ่งตามหลังผู้การหวังมายังจุดศูนย์กลางของเรื่องเช่นกัน แต่กลับไม่เอ่ยปากห้ามสักคำ เพราะรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์
ทำได้แค่มองผู้บังคับกองพันของตนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเห็นใจ ราวกับกำลังมองทาสที่ถูกกดขี่