ชาหลี่คือหนึ่งในคนที่เคยขึ้นสมรภูมิและฆ่าคนมาจริง ๆ เปรียบเหมือนเสือที่เคยกินคนกับเสือที่ยังไม่เคยกินคน สายตาที่มองมนุษย์ย่อมไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง เมื่อเธอโกรธ พลังอาฆาตที่แผ่ออกจากตัวคนธรรมดาเทียบไม่ได้เลย
พนักงานหญิงอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ เป็นสาวน้อยที่ดูท่าจะเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย หรืออาจจะยังเรียนไม่จบเสียด้วยซ้ำ เธอจะไปเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน?
เธอตกใจสุดขีด รีบถอยหลังครึ่งก้าว ถึงกับเบ้าตาแดงก่ำ
เมื่อเห็นท่าทีของเซี่ยหลีที่ดูราวกับจะกลืนภูเขาไหล่แม่น้ำ กำลังจะกินคนอยู่รอมร่อ สาวน้อยใจสั่นกลัวขึ้นมาทันที สะบัดมือไปมาอย่างสัญชาตญาณ แล้วพูดอย่างตื่นตระหนกว่า "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ อาจารย์เซี่ย ฟังฉันอธิบายก่อนนะคะ
ก็คือว่า...คุณเคยเป็นนักวิจัยของฝ่ายทหาร ฐานะทหารของคุณจะติดตัวไปตลอดชีวิต ทางข้างบนได้รับคำสั่งมาว่า คุณมาทำงานที่มหาวิทยาลัยหลวงของเราได้ การเข้างานก็ทำตามปกติ แต่สถานะทางสังคมของคุณจะยังคงอยู่ในกองทัพ
ถ้าคุณอยากขอหนังสือนำส่ง เมื่อไรก็ได้ แค่บอก จะมีคนออกให้เสมอ
เหมือนกับที่คุณเป็นสมาชิกทีมผู้ช่วยในจังหวัดหนึ่งทางตอนใต้ของเรา แล้วย้ายไปเป็นสมาชิกทีมผู้ช่วยในจังหวัดอีกแห่งทางตอนเหนือ องค์กรก็ยังยอมรับสถานะพลเมืองของคุณ ทุกอย่างที่คุณต้องใช้ในชีวิตประจำวันก็ทำตามที่คุณต้องการได้เลย
แค่แฟ้มประวัติของคุณไม่ได้อยู่ที่นี่เท่านั้นเอง ไม่กระทบอะไรหรอกค่ะ"
เมื่อเห็นท่าทีอาฆาตขบเขี้ยวของชาหลี่ สาวน้อยแทบจะร้องไห้ออกมาต่อหน้า
ชาหลี่ฟังคำพูดนี้แล้ว มองดูสาวน้อยที่ทำท่าขี้อาย ๆ คอยแอบมองเธอด้วยแววตาเจื่อน ๆ กลัวว่าเธอจะลงมือตี ก็อดเงียบไปชั่วขณะไม่ได้