เซี่ยหลีอยากจะง้างสมองของพวกคนเหล่านี้ออกมาดูให้หมดเป็นแล้ว อยากรู้ให้ได้ว่าในหัวของพวกเขาบรรจุอะไรเอาไว้ ถึงได้เป็นว่าแค่เห็นเธอตั้งใจจะใช้คอมพิวเตอร์คนเดียว ทุกคนก็จะสวมฟิลเตอร์ให้ตัวเองทันที เปลี่ยนภาพเธอให้กลายเป็นนักเลงไม่ใส่สูทโดยอัตโนมัติ
พอเห็นเธอแตะคอมพิวเตอร์ปุ๊บ ก็จะสะท้อนตามปฏิกิริยาถามเธอทันทีว่าจะกระทบโครงสร้างอำนาจของโลกหรือไม่
เซี่ยหลีสูดหายใจลึก จ่อดวงตาเรียบเฉยแบบตาปลาตายไว้ที่ใบหน้าของครูหลี่ แล้วเอ่ยเสียงนิ่งไม่ใส่ใจว่า "ไม่มีผลกระทบอะไรทั้งนั้น ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ก็ตัดเน็ตให้ฉันเลยก็ได้
ฉันขอแค่โปรแกรม ไม่ได้ต้องการส่งมันไปแลกเปลี่ยนกับต่างชาติ"
ครูหลี่: ……
ครั้งแรกในชีวิตที่เจอคนกลัวคอมพิวเตอร์จะรั่วไหลข้อมูลหรือกลัวคดีอาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์ จนร้องขอให้ตัดเน็ตเองแบบนี้
ครูหลี่ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว พยักหน้ารับทันควัน ดวงตาอบอุ่น กว้างขวาง และบริสุทธิ์มองไปที่เซี่ยหลี ตอบรับอย่างเด็ดขาด "งั้นก็ได้ คุณจะใช้เครื่องไหนคะ ผมขอตัดเน็ตเครื่องของคุณให้ก่อนเลย"
ว่าจบ มือเขาก็ลูบไปที่ปลั๊กสายโทรศัพท์หมุนเบอร์ของคอมพิวเตอร์แล้ว
เซี่ยหลี: ……
เซี่ยหลีมองครูหลี่อย่างหน้าเรียบ ในใจบ่นอุดอู้
เฮ้ย คุณไม่จำเป็นต้องปฏิเสธสักหน่อยเลยเหรอ รับคำสวยขนาดนี้ไปเลยเนี่ย?!
การใช้ความซื่อตรงสุด ๆ รับมือกับคำพูดแสร้งเจ็บแสบของคนอื่น เพื่อหวังอัดให้อีกฝ่ายโกรธจนตายนั้น ตอนใช้กับคนอื่นมันสนุกจริง แต่พอคนอื่นหันมาใช้กับตัวเอง มันก็โมโหจริง ๆ นี่นา
เซี่ยหลีสูดหายใจลึก "ได้ รอบที่แล้วฉันใช้เครื่อง D22 รอบนี้ก็จัดการเครื่องนั้นให้ฉัน"
ครูหลี่ไม่ลังเลเลย ยื่นมือตรงไปที่แถวโมเด็มที่ติดป้าย "D" แล้วถอดสายโทรศัพท์เส้นหนึ่งออกจากโมเด็มทันที