ลู่ติ้งหยวนถูกบังคับให้ลงจากรถอย่างราบคาบ และทิ้งรถสายตรวจไว้ให้เซี่ยหลีหนึ่งคัน ส่วนตัวเองพาอีกรถหนึ่งกลับกองทัพ
บนรถ ลู่ติ้งหยวนนั่งที่แถวสุดท้ายสีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศในรถทั้งคันอึมครึมสุดขีด
เขาคิดในใจว่าภรรยาตัวเองชอบมุ่งไปยังที่อันตรายอยู่เรื่อย และคิดถึงเรื่องที่โดนไล่ลงจากรถ อากาศรอบตัวเขายิ่งตกต่ำลงไปอีก
ในใจแอบตัดสินใจว่า กลับไปแล้วต้องหาข้ออ้างจัดการพวกที่สอดแนมร้านของจางซานซานให้หมด ใครมีปัญหาค่อยตรวจสอบทีหลัง ยังไงก็ตาม ต้องไม่ให้ไอ้บ้านั่นไปเกี่ยวข้องกับอันตรายอะไรพวกนั้นอีก
บรรยากาศอึมครึมทำให้นายทหารองครักษ์ของเขาไม่กล้าพูดอะไรกันสักคน ต่างคนต่างทำอะไรของตัวเองอย่างระมัดระวัง
ลู่ติ้งหยวนกวาดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จู่ ๆ ก็หันขวับไปทางคนขับ เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น "ยูเทิร์น!"
เซี่ยหลีอุ้มนากน้อย จูงผู้กำกับการเมืองกองพลหวงที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยไม่รู้ตัวไปด้วยกัน เดินทางไปถึงหน้าร้านของจางเหลาซานอย่างรวดเร็ว
เธอยืนอยู่หน้าร้านที่ดูโบราณและค่อนข้างทรุดโทรม มือหนึ่งจูงมือเสี่ยวไห่ทาที่ไม่ยอมให้อุ้ม เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองป้ายที่เขียนว่า "รับซื้อของเก่า" สี่ตัวอักษรที่แขวนอยู่หน้าร้าน "ร้านขายของโบราณ" แล้วก็เผยอยิ้มพร้อมสีหน้าเจ็บปวดราวกับปวดฟัน
เธอส่งเสียงด้วยความทึ่ง "อา~ ชื่อร้านนายตั้งได้ซื่อๆ ดีจังเลย~"
นี่ก็เฉพาะในยุคนี้ ถ้าเป็นยุคหลัง ๆ บางคนอาจคิดว่าพวกเขากำลังเล่นมุกกัน