เซี่ยหลีถามด้วยความแปลกใจ "ตอนนี้ทางการยังขายเครื่องเคลือบให้ชาวต่างชาติอยู่เหรอ?"
จางหลาวซานไม่คิดว่าเซี่ยหลีจะถามคำถามที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่พูดอยู่เลยสักนิด เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นยิ้มประจบประแจง ตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ของพวกนี้แลกเงินตราต่างประเทศได้ สำคัญกับเรามาก
ทางการรวบรวมและส่งออกโบราณวัตถุ เพื่อแลกเป็นเงินตราต่างประเทศอันมีค่า เพื่อเอาใจรสนิยมตะวันตก ถึงกับทุบเครื่องเคลือบราชสำนัก แล้วเอาชิ้นส่วนมาทำเป็นกล่องใส่เครื่องประดับส่งออก ใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ได้ยินว่า ช่วงก่อนขายดีมาก เราซื้อของดีๆ จากชาวต่างชาติมาเยอะแยะเลย!"
เซี่ยหลี: ...ไอ้หยา!
ของพวกนี้ ถ้าเป็นยุคหลังๆ อยากประมูลโบราณวัตถุที่หลุดไปอยู่ต่างประเทศกลับคืนมายังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ยังจะขายออกไปอีกเหรอ!?
ขนาดบรรพบุรุษยังต้องปีนออกมาจากหลุมศพ มาฆ่าคนพวกนั้นให้ตายคาที่เลยแหละ
จางหลาวซานเห็นเซี่ยหลีสนใจที่จะฟัง ก็พูดต่อ "แต่ช่วงหลังๆ มานี้ ทิศทางมันก็เริ่มเปลี่ยนไปบ้างเหมือนกัน
เพราะว่าทางการขายในราคาที่ถูกมาก ผู้ต่างชาติเลยซื้อของเก่ากันมากขึ้นเรื่อยๆ ทางเบื้องบนดูเหมือนจะเริ่มตระหนักถึงคุณค่าของของพวกนี้แล้ว