คืนนั้น ตีสองครึ่ง
วันนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำ ภายนอกไม่มีพระจันทร์ ช่วงเวลาแบบนี้มืดสนิททั้งฟ้า
อาศัยดาวระยิบระยับเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่กลางท้องฟ้าบ้าง ก็แทบจะมองเห็นได้เพียงเงาร่างของคนเท่านั้น มองใบหน้าของกันและกันไม่ออกเลย
นอกตระเวียนใหญ่ตระกูลเซี่ย
เงาคนหนึ่งพุ่งกระโจนเข้ามาในลานตระเวียนเซี่ย มุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอนห้องหนึ่งชั้นสอง
"ต๊อก ต๊อก ต๊อก!"
ประตูถูกเคาะเบา ๆ อย่างรวดเร็ว
ประตูเปิดออกทันที ต้าเป่ายื่นครึ่งตัวออกมา ดึงเงาดำหน้าประตูเข้ามาในห้อง
"สืบเวลาได้แล้วหรือยัง"
ต้าเป่าเอ่ยถาม
เสี่ยวเป่าเข้ามาในห้อง ไม่พูดพร่ำทำเพลง บอกต้าเป่าตรง ๆ ว่า "พวกพ้องฉันสืบได้แล้ว ลูกคนรองตระกูลลู่จะถึงสถานีตอนตีสามสี่สิบวันนี้
พี่ งั้นเรื่องนี้พี่อย่าไปเลย ให้ฉันกับพวกพ้องจัดการให้เขาได้บทเรียนไปเลยไหม
เขารู้จักพี่ ถ้าพี่ไปแล้วก่อเรื่องให้พี่กับป้าเล็กลำบากขึ้นมาจะทำยังไง
พรุ่งนี้พี่ก็ต้องไปมหาวิทยาลัยแล้ว"
แม้เขาจะไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่อยากได้งานราชการหวานหมู แต่แมวมีทางของแมว หนูมีทางของหนู
พวกพ้องที่คลุกคลีอยู่ในตลาดมืดกับเขามานาน การสืบข่าวสารถือเป็นฝีมือเยี่ยม
พอเขาได้ข่าวมาเพียงแวบเดียว ก็รีบมาบอกพี่ชายใหญ่ทันที
ต้าเป่าเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนที่ผนังแล้วกล่าวอย่างสุขสงบยิ่ง "ไม่เป็นไร ลู่เฉิงหยวนไม่ใช่คนประเภทไปฟ้องร้องใคร ถึงนิสัยของเขาจะมีความอ่อนแออยู่บ้าง แต่โดยตัวเขาแล้วเป็นคนตรงไปตรงมา
และที่พวกเราจะจัดการให้เขาได้บทเรียนครั้งนี้ ก็เพื่อล้างตาให้ป้าเล็ก ให้เขารู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน ไม่ใช่แค่อยากตีเขาเพื่อระบายความแค้น
ถ้าแค่อยากล้างตาเฉย ๆ คนที่สมควรโดนเอากระสอบคลุมหัวควรเป็นหวังเซียวหนิงต่างหาก"
เสี่ยวเป่าขบริมฝีปากเบา ๆ ก้มตาซ่อนความไม่เห็นด้วยในสายตาที่มีต่อวิธีการที่ตรงไปตรงมาของต้าเป่า