เซี่ยหลีตักซุปแตงกวากับกุ้งแห้งขึ้นมาหนึ่งช้อนส่งเข้าปาก
รู้สึกคาว จืดชืด ไม่อร่อยเอาเสียเลย
รีบบ้ำกลืนลงไปอย่างฝืน ๆ แล้วคว้าเนื้อพะโล้หนึ่งชิ้นเข้าปากเพื่อล้างรสชาติ
"เธอถามเขาแล้วใช่ไหม เขาคิดยังไงบ้าง"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วถอดใจยาว "มันบอกฉันว่าอยากรอโอกาสอีกสักพัก
มันเรียนจบมัธยมปลายแล้ว ไม่อยากเรียนต่อ แต่สนใจเรื่องค้าขายทำการค้าเป็นทุนเดิม เตรียมว่าถ้าวันหน้าเปิดให้ค้าขายได้ จะหาอาชีพของตัวเองทำ"
เซี่ยหลีคิดในใจว่า เด็กคนนี้มุ่งสายธุรกิจจริง ๆ เลย ตาลุกวาวไปด้วยเงิน แต่ก็ได้กำไรจริงนะ
"เขาพูดแบบนี้แล้ว ก็ให้เขาทำตามที่เขาอยากทำไปสิ"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว "ไม่ต้องพูดถึงสภาพเศรษฐกิจในอนาคตที่ยังไม่ชัดเจน แค่ตอนก่อนที่ยังอนุญาตให้ค้าขายกันได้ พ่อค้าแม่ขายก็เป็นอาชีพที่ไม่ค่อยจะมีเกียรตินัก
โดยเฉพาะค้าขายเล็ก ๆ รายได้ก็ไม่แน่นอน เทียบกับข้าวกล่องเหล็กที่รัฐให้มาแล้ว อะไรจะดีกว่ากัน"
เซี่ยหลีตอบทันควันอย่างใจดีเสียจนน่าตกใจ "ฉันว่าข้าวกล่องเหล็กของรัฐไม่มีอะไรดีหรอก ข้าวกล่องนุ่มต่างหากที่เยี่ยม"