“จีจีมิน ตอนเช้าที่พวกผู้ใหญ่ชาวหัวเซี่ยเดินทางออกไป เข้ามีบอกอะไรไว้ไหมว่าเมื่อไรจะกลับมา?”
มีคนหนึ่งหุบตัวแอบอยู่ในถ้ำด้วยความตึงเครียด เอ่ยถามจีจีมินเสียงเบา ๆ ถ้ามองดูให้ดี จะเห็นสีหน้าของเธอยังคงตกอยู่ในความหวาดกลัว
นั่นคือความหลับใหลที่เกิดจากการถูกจำกัดมายาวนาน แล้วพลันต้องสูญเสียการควบคุมไปโดยไม่ทันตั้งตัว
จีจีมินเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้เธอกำลังร้อนใจอยู่
เช้านี้ก่อนที่เซี่ยหลีกับพวกจะแยกทางกัน เข้ายังทวน “หลักสูตร” ที่พวกเธอได้เรียนมาให้ซ้ำอย่างถี่ถ้วนทีละข้อ ก่อนจะจากกันไปเหมือนทุกวัน
ตอนนั้นเธอยังคิดว่าเซี่ยหลีพูดมากผิดปกติ ใครจะไปคิดว่าค่ำวันเดียวกันก็มีเรื่องเกิดขึ้น
ไม่ทันไร... นี่จะเป็นสัญญาณอันไม่ดีกระมัง?
“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกเนาะ?”
มีคนถามขึ้นเสียงเบาหวิวอย่างขี้ขลาด
ทุกคนในที่นั้นตกอยู่ในความเงียบสนิท ยิ่งคิดถึงพวกค้ายาเสพติดที่โหดร้ายเลือดเย็น ยิ่งมีอาวุธทันสมัย แถมแม้แต่กองทัพประเทศเมี่ยนยังต้องลงมาร่วมมือด้วย คนธรรมดาจริง ๆ สู้ไม่ได้
ที่เซี่ยหลีกับพวกสู้ไม่ได้ ช่างเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
ผู้หญิงและเด็ก ๆ ในถ้ำยิ่งตื่นตระหนกกว่าเดิม
รอแล้วรออีก กลางวันกลางคืนผลัดเปลี่ยนนอกถ้ำไปอีกหลายวัน จนทุกคนในถ้ำเริ่มเหี่ยวเฉาเพราะไม่กินไม่ดื่ม
จึงมีคนยกมือขึ้น แอบถามเสียงเบา ๆ ว่า “เขาจะ...ไม่กลับมาแล้วหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นทุกคนหันมามองเธอพร้อมสีหน้าสยองขวัญเต็มบาตร เธอจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันหมายถึง...เขาออกเดินทางไปแล้ว”