เซี่ยเจี้ยนกั๋วกล่าวขึ้น "เรื่องเกษียณ ฉันอยากให้จัดขึ้นตารางเร็ว ๆ นี้"
"ฉันไม่เห็นด้วย"
เซี่ยหลีแม้แต่เปลือกตาก็ไม่เงย จิบซุปในช้อนจนหมดแล้วมุ่งมั่นกินข้าวต่อ ปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
"ชอบทำงานขนาดนั้นนัก ก็สู้ทำงานต่อไปสิ!
อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว กำลังเป็นวัยที่ควรออกมาสู้ชีวิต ไม่ใช่รักการสร้างชาติหรือไง ฉันที่ถูกแกลากลงหลุมยังสร้างชาติอยู่เลย แกจะกระโดดออกก่อนฉันได้ยังไง?
แกต้องเกษียณหลังฉัน อย่างน้อยสุดก็ต้องเกษียณพร้อมกัน!
แถมเราไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรือไง ว่าแกต้องยึดตำแหน่งไว้ให้ต้าเป่า ตอนนี้แกลงจากตำแหน่ง ตั้งใจจะให้ต้าเป่าติดตำแหน่งผู้การกองพันกันสามสิบสี่สิบปีหรือไง?"
พูดจบ เธอก็ย่นหน้ายาว สายตาแฝงประกายดุจ้องตรึงเซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่วางตา ท่าทางเหมือนจะบอกว่าถ้ายังพูดเรื่องเกษียณอีก เราสองคนจะได้ทะเลาะกันแตกกันเลย มองแล้วเซี่ยเจี้ยนกั๋วแทบเจ็บฟันกราม
เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองลูกสาวของตัวเองอย่างหัวเสีย "ฉันอายุเท่าไหร่แล้วนะ?
เกือบแปดสิบแล้ว!
ถ้าไม่มีสงครามพิเศษ ต้าเป่าจะเลื่อนขึ้นถึงระดับกองพัน ต้องใช้เวลาอีกสิบกว่าปี ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ถึงจะยืนหน้าค้ำให้ต้าเป่าได้อีกสิบกว่าปี!?"