ทุกคนเดินออกมาด้วยกัน เซี่ยหลีมองแผ่นหลังของเซี่ยเจี้ยนกั๋วที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าแน่นจนเสียงดังตึงตึงราวกับทุบพื้น เธอจึงอุ้ม "โล่ศักดิ์สิทธิ์ไร้พ่าย" ของตัวเองไว้แน่น ยิ้มแฉ่งวิ่งเล็ก ๆ เข้าไปข้าง ๆ เขา แล้วเปิดปากด้วยน้ำเสียงแสบสันต์เช่นเคย
"พ่อคะ ทำไมพ่อมาที่นี่ล่ะคะ
ลูกยังนึกว่าเดี๋ยวดูแลคุณปู่เสร็จ ลู่ติ้งหยวนจะพาน้อยออเตอร์ไปหาพ่อพร้อมกันเลยนะ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่ความโกรธพวยพุ่งเหมือนหม้อไอน้ำแรงดันสูงที่กำลังจะระเบิด: ……! ขบฟันแน่น อีเด็กตายซนนี่!!! ถึงตอนนี้แล้วยังมาปากจัดอีก!!!!
เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่สนใจเซี่ยหลีตรง ๆ แต่เดินก้าวยาว ๆ ไปจนถึงลานกว้างหน้าโรงพยาบาล จึงหยุดเท้า
หน้าเขาเย็นชา หันหัวกลับมาอย่างฉับพลัน สายตาคมกริบตกลงบนใบหน้าของเซี่ยหลี พูดด้วยน้ำเสียงขบฟันกรุ๋วว่า "เรื่องที่หนูมาเมืองหลวงไม่บอกพ่อก็แล้วไป แต่พอมาถึงแล้วไม่ราบให้พ่อทราบสักหน่อยเลยเหรอ?