เมื่อลู่ติ้งหยวนได้ยินเซี่ยหลีพูดอย่างนั้น เขาก็รู้แล้วว่าเรื่องของหวังเซียวหนิงในสายตาของเซี่ยหลีไม่มีทางจะจบลงอย่างสงบเสงี่ยมได้
ถ้าเฉิงหยวนลงโทษหวังเซียวหนิงไม่ได้ ปลาไหลไฟฟ้ายักษ์คนนี้อาจจะลงมือเองจริง ๆ ให้หวังเซียวหนิงได้รับบทเรียนที่จำได้ตลอดชีวิต
"เฉิงหยวนอาจดูอ่อนแอในเรื่องชีวิตสมรส แต่ในเรื่องภายนอกเขาไม่ได้ทำงานแย่อะไร เขาต้องมาชดเชยให้ลูกนากน้อยของบ้านเราอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้เกี่ยวพันกับปู่ด้วย เขาไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่าย ๆ แน่"
เซี่ยหลีส่งเสียง "ฮึ่ม!" เบา ๆ อย่างไม่พอใจ "ที่ดีที่สุดเลย!"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ก็มาถึงโรงพยาบาล 301 ที่คุณปู่ลู่อยู่
เข้ามารวมกับคุณพ่อลู่กับคุณแม่ลู่ที่รถคันหน้า แล้วเดินไปยังห้องผู้ป่วยเดี่ยวของคุณปู่ด้วยกัน
แต่กลับไปเจอคนที่ไม่คาดคิดในทางเดิน
โรงพยาบาลของกองทัพไม่ได้เปิดบริการเฉพาะชาวบ้าน แต่ยังรองรับทหารที่ปฏิบัติภารกิจด้วย ทหารที่ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากจะถูกส่งมาที่นี่เป็นที่แรก ทำให้ทางเดินมีคนเดินไปมาไม่ขาดสาย
เซี่ยหลีมองไปที่ร่างด้านหนึ่งข้างหน้าที่นำทหารองครักษ์สองคนที่ถือของติดมา เป็นชายคนหนึ่งในเครื่องแบบทหาร เธอไม่อาจห้ามใจได้ จึงยืดคอออกเล็กน้อย อยากมองเห็นใบหน้าของคนนั้นจากด้านข้าง
เธอใช้ศอกกระแทกซี่โครงของลู่ติ้งหยวน แล้วถามเสียงเบา "ทำไมฉันรู้สึกว่าแผนหลังของคนข้างหน้านั่นมันเหมือนพ่อฉันจัง?"
ลู่ติ้งหยวน: ?
ลู่ติ้งหยวนมองตามสายตาของเซี่ยหลีไป ก็เห็นทหารผมขาวคนหนึ่งที่อายุไม่น้อยแล้ว แต่ร่างกายยังตรงเป็นแท่งเสียอย่างนั้น
ทหารผมขาวก็มีอยู่ แต่คนที่ขาวขนาดพ่อตาของเขานั้นหายากพอสมควร แถมรูปร่างทรงตัว... ก็เหมือนพ่อตาของเขาจริง ๆ