"ชัยชนะ! สงครามแนวหน้าได้รับชัยชนะครับ!!"
ภายในสถาบันวิจัย แซเหล่ยกำลังอยู่ในห้องทำการของผู้อำนวยการแซ เพื่อรายงานความคืบหน้าของงาน พร้อมกับ 'ตามใจ' ปลุกปั่นเบา ๆ ให้เขารีบลงมือทำธุระ
ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งวิ่งกระเจิงตกใจพร้อมก้ำกึก พุ่งตรงมาที่ห้องทำการของผู้อำนวยการแซ
ตอนวิ่งมาถึงหน้าประตูเท้าลื่น ล้มครึ่งตัวคว่ำลงตรงประตูทันที มือหนึ่งยันประตู อีกมือจิกพื้น คนยังไม่ทันตั้งหลักเสียงก็ดังขึ้นก่อนแล้ว
ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติ สีหน้าแสดงความยินดีที่บรรยายไม่ถูก แม้แต่ดวงตายังเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับกินคน น้ำเสียงตื่นเต้นจนสูงจนแตกพร่า
แซเหล่ยกับผู้อำนวยการแซหันศีรษะกลับพร้อมกัน มองไปทางชายหนุ่ม
แม้ใจของผู้อำนวยการแซจะมีคำตอบของ 'ชัยชนะอะไร' อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังห้ามใจไม่ให้ความยินดีผุดขึ้นบนใบหน้าได้
เข้าก้าวยาวเดินเร็วตรงไปหาชายหนุ่ม รีบยกเขาขึ้นจากพื้นด้วยสองมือ สายตาที่เฝ้ารอจ้องแน่น ปากเอ่ยถามอย่างร้อนใจ: "ชัยชนะ! เรายึดเมืองหลวงที่กำลังโจมตีบนแนวชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ได้แล้วจริงเหรอ!?"
ชายหนุ่มจ้องผู้อำนวยการแซด้วยดวงตาเป็นประกาย พยักหน้าอย่างแน่วแน่: "ใช่ครับ! เราชนะการรบครั้งนี้แล้ว ทหารอาสาและทหารพลรบของเวียดนามถูกจับเป็นเชลยทั้งหมด เรายึดเมืองเป้าหมายสำเร็จแล้ว อีกไม่นานจะเดินหน้ารุกต่อไป!"
"ดีมาก! ดีจริง ๆ!"
ผู้อำนวยการแซฟังแล้วปรบมือแรง ๆ ตะโกนชื่นชมเสียงดัง น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นพลุ่งพล่าน ราวกับตัวเองได้ร่วมรบในสมรภูมินั้นด้วย และได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับคนแนวหน้าจนได้ชัยชนะมา
เขาหันไปมองแซเหล่ย ดวงตาแผดเผาด้วยความขอบคุณที่ปิดบังไม่มิด อยากจะขอบคุณที่เธอมีส่วนร่วมในสงครามครั้งนี้