ชาวเยว่เกาไม่มีใครได้ยินความร่าเริงเป็นบวกแม้แต่นิดเดียวจากบทเพลงทุ้มหวาน "ตามหา~ตามหา~ตามหาเพื่อน~" รวมถึงความหวานละไมและความซนซึ่งเป็นแก่นแท้ของผู้ขับขาน
สิ่งที่สัมผัสได้ถึงโดยตรง มีแต่ความพรั่งพร้อมขึ้นขน
ในเต็นท์หลังแนวรบของหวยเซีย
ชายชราในเครื่องแบบทหารสีเขียวผ้าขนสัตว์ ยืนตัวตรงเป็นสัน ผมขาวดอกซ้อนถูกหวีเรียบร้อยไปด้านหลัง ดูภูมฐานน่าเกรงขาม
ตอนนี้เขากำลังมองคนหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ยกมือวางบนบ่าของคนหนุ่ม แล้วกดลงเบา ๆ เป็นการพอใจชัดเจน
ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หาตำแหน่งได้ดีมาก นายรู้ได้อย่างไรว่าศัตรูลงพลับพลาไว้โดยประมาณตรงไหน"
เหล่านายทหารหนุ่มที่เข้าประชุมครั้งนี้ซึ่งผ่านการฝึกอบรมอาวุธสมัยใหม่มาไม่ได้มีแค่เซี่ยหงปินคนเดียว
แต่คนที่วิเคราะห์ตำแหน่งที่ตั้งของข้าศึกได้อย่างแม่นยำ และลงมือทำได้จริง กลับมีเพียงเขาคนเดียว