ลู่ติ้งหยวนไม่รู้ว่าเซี่ยหลีตั้งใจแกล้งตะโกนใส่หูเขาจนสุดเสียงหรือเปล่า แต่อย่างน้อยตอนนี้หูของเขาถูกแผดเสียงจนอื้อไปหมด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อไร้สาระของนาง เขาก็แดงไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูราวกับปูสุกตัวโต
สติเพียงเล็กน้อยที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำให้เขาดิ้นรนจะแกะตัวนางออกจากตัวเอง
ฝืนทำหน้าตาเย็นชา ตะคอกเสียงเข้ม: “เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว! ฉันไม่มีคนรัก และไม่เคยพูดแบบนี้กับเธอสักครั้ง ผู้หญิงอย่างเธอบ้าไปแล้วหรือไง!?”
ถ้าจะเทียบเรื่องเสียงดัง ลู่ติ้งหยวนจะสูสีกับเซี่ยหลีได้อย่างไร?
เซี่ยหลีสองแขนกอดคอลู่ติ้งหยวนแน่น ราวกับปลาดุกยักษ์เพิ่งถูกง้างขึ้นมาจากน้ำ ส่ายหัวดิ้นหางหนีมือของลู่ติ้งหยวนที่พยายามแกะตัวนางลง บิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง
ส่งเสียงร้องโหยหวน: “ฉันไม่ฟัง! ฉันไม่ฟัง! ฉันไม่ฟัง——!!!