ลู่ติ้งหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยฝีมือของเขา การหลบการโจมตีครั้งนี้เป็นเรื่องง่ายดาย
แต่ไม่มีใครรู้ว่าถ้าเขาหลบแล้ว พวกอาชญากรที่ไร้ยางอายเหล่านี้จะทำอะไรกับตัวประกันในมือของพวกเขา
เขาไม่หลบ
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการแทงด้วยเหล็กแหลมครั้งนี้เลี่ยงไม่ได้ ลู่ติ้งหยวนรู้สึกเพียงว่าคอมีน้ำหนักกดทับ ความรู้สึกหายใจไม่ออกเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง
เซี่ยหลีที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่ติ้งหยวน ในวินาทีที่หัวหน้าโจรกำลังจะตีมาถึงตัวลู่ติ้งหยวน ยื่นแขนทั้งสองข้างออกมา กอดคอลู่ติ้งหยวนจากด้านหลังอีกครั้ง กระโดดขึ้นตรงจุด แล้วกอดหมีให้เขาอีกครั้ง
ลู่ติ้งหยวนไม่ได้เตรียมตัวรับการโจมตีจากด้านหลังเลยแม้แต่น้อย ถูกน้ำหนักตัวของเซี่ยหลีถ่วงจนทั้งตัวเอนไปด้านหลัง
เสียการทรงตัว ทั้งสองคนก็ล้มลงไปกับพื้นเหมือนเกี๊ยวที่เทลงหม้อ
เซี่ยหลีรักษาท่าทาง"กอดคอ"ลู่ติ้งหยวนไว้ นั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้เสียงแตกด้วยความสุดเสียง: "ตกลงกันแล้วว่าให้ฉันคนเดียวตีได้! นายให้คนอื่นตีฉันได้ยังไง?
ว๊าาาาา——! นายพูดไม่รักษาคำพูด!!!"
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น: ...
ลู่ติ้งหยวนที่ถูกกอดจนหายใจแทบไม่ออก: ...