เซี่ยหลีหันไปมองลู่ติ้งหยวน แล้วเอ่ยความหมายเป็นนัยว่า “ผู้บังคับกองพันคะ ว่าจะเอาอย่างไรดี จะให้เราจับพวกเขาขังไว้เป็นเชลย หรือท่านจะพาตัวไปให้หมดล่ะ”
ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคนพวกนั้นอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไร รู้ตัวอีกทีตอนไหนว่าเซี่ยหลีไม่อยู่ตรงนั้น ลู่ติ้งหยวนต้องพาตัวพวกเขาไปแน่ ๆ และต้องขอคำชี้แจงด้วย
อีกอย่าง คนพวกนี้เป็นหน่วยนาวิกโยธินอยู่แล้ว ขึ้นตรงกับลู่ติ้งหยวนพอดี
คนกลุ่มที่ถูกมัดไว้กับต้นไม้ใหญ่หลายต้น ตั้งแต่เห็นลู่ติ้งหยวน ต่างก็หดคอ ระมัดระวังตัวกลัว ๆ คล้ายนกคุ่ม ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นฝ่ายตรงข้ามกับหมวดสื่อสารที่สี่ในการซ้อมรบครั้งนี้ แต่ภารกิจที่ได้รับมอบหมายเดิมของพวกเขาไม่ใช่ให้มาตรวจตราที่นี่
จะพูดได้ว่า การที่พวกเขามาปรากฏที่ตรงนี้ ในระดับหนึ่งก็ถือว่าเบี่ยงเบนจากคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของตนแล้ว
ตอนนี้เห็นผู้บังคับกองพันของตัวเอง ถึงจะไม่กล้าส่งเสียง แต่ก็หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นพวกเขา
ลู่ติ้งหยวนไม่ทำตามใจพวกเขาแน่นอน เขาพยักหน้าให้เซี่ยหลีเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ฝากทั้งหมดไว้กับฉันเถอะ”
พูดจบก็ส่งสัญญาณให้จ้าวเฉียงพวกเขาปล่อยคน
จ้าวเฉียงกับพวกจึงลงมือทันที แก้เชือกที่มัดคนสี่คนไว้กับต้นไม้แต่ละต้นออกให้หมด แล้วปล่อยตัว
หลังจากลู่ติ้งหยวนจากไป เซี่ยหลีมองคนทั้งกลุ่มที่ก้มหน้าอยู่ด้วยสีหน้าสุดจะบรรยาย ยิงฟัน แล้วพูดเสียงเขียว “พวกแกก็รอฟังลู่ติ้งหยวนจัดวิชาการเมืองให้เรียนได้เลย!”