เซี่ยหลีขึ้นยืนบนเวที ค่อย ๆ เคาะไมโครโฟนเบา ๆ สองครั้ง
เครื่องขยายเสียงส่งเสียง "ตุ้ม ๆ" ทุ้มต่ำดังขึ้นทันที
ทุกสายตาของคนทั้งที่นั่งใต้เวทีพุ่งไปที่เซี่ยหลีทันที ใบหน้าตึงเครียด หัวใจแขวนลอยอยู่ที่ปลายคอ
ช่วงนี้มีแต่ข่าวร้ายต่อเนื่องกันมา วิศวกรใหญ่เซี่ยจัดประชุมเรียกพวกเธอมาอย่างพร้อมพรั่งขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอีกแล้วสินะ?
เซี่ยหลีกวาดสายตามองคนในห้องประชุมเล็ก เมื่อเห็นใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดวิตก เธอก็รู้ทันทีว่าวันนี้เธอทำถูกแล้ว
ถ้าจิตใจของทุกคนไม่ปรับตัวให้ดีขึ้น คงไม่เหลือกำลังใจจะลงมือวิจัยกันแล้ว
เธอถือไมโครโฟน จ้องมองคนด้านล่างไม่วางตา แล้วยกมือขึ้นโบกแฟ้มเอกสารในมือให้ทุกคนดู
"วันนี้ฉันเรียกประชุมทุกคน เพราะฉันได้รับข่าวดีมาหนึ่งเรื่อง
ข่าวนี้เป็นผลดีต่อนักวิจัยของเราทุกคน ฉันคิดว่าทุกคนมีสิทธิ์รู้ก่อน"
ใต้เวทีดังเสียงซุบซิบฮือฮาขึ้นทันที ราวกับผึ้งหมื่นตัวกระพือปีกพร้อมกัน