“ไม่เพียงเท่านั้น องค์กรยังตัดสินใจว่า จะจัดหาสวัสดิการและความสะดวกให้แก่นักวิจัยทั้งด้านการหางานของคู่สมรส การเข้าเรียนของบุตรหลาน ที่อยู่อาศัย การรักษาพยาบาล การเงิน และการคมนาคม พร้อมทั้งให้เบี้ยเลี้ยงทางเศรษฐกิจตามระดับความสามารถของบุคลากรแต่ละระดับด้วย”
นี่แหละคือข้อที่เซี่ยหลีเหยียบหยันที่สุด แต่สำหรับนักวิจัยธรรมดาที่ฐานะยากจนกว่า ข้อสวัสดิการเหล่านี้ย่อมสำคัญอย่างยิ่ง
ตอนแรกเธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องนี้เลย เริ่มต้นเพียงเพื่อเพิ่มความกระตือรือร้นให้ทุกคน จึง “รื้อฝาโถงตะวันออก มาซ่อมกำแพงทิศตะวันตก” เอาคำปลอบโยนที่ฝ่ายบนหลั่งไหลมาปลอบเธอนั่นแหละ มาห่อหุ้มเสียใหม่เล็กน้อย แล้วหันมาใช้กระตุ้นคนรักชาติเหล่านี้
ยามที่สวัสดิการไม่ดี คนเหล่านี้ถึงกับขับเคี่ยวกันจนไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนทุกวัน กินข้าวก็ไม่เต็มปากเต็มคำ ทั้งนี้ก็เพียงเพื่อให้ผลงานวิจัยออกมาโดยเร็วที่สุด ทีนี้ได้สวัสดิการดีขนาดนี้ ยังไงเขาจะไม่เบียดหัวแหลม ๆ มุดกันขึ้นไป ใช้ทุกวิถีทางเพื่อทุ่มเทให้การวิจัย!
แต่พอเห็นทุกคนร้องไห้กันจนน่าสมเพชขนาดนั้น ในความคิดเล็ก ๆ ของเซี่ยหลีที่เดิมที 100% พร้อมใช้ทุกวิธีเพื่อให้ถึงเป้าหมาย ก็ปนเปื้อนความดีงามเข้ามาอีก 20% นี่เองที่ทำให้เธอเผยคำที่ตั้งใจว่าจะไม่พูดออกมา ณ ตอนนี้ เพื่อปลอบโยนนักวิจัยเหล่านี้ที่ภายนอกดูทรงพลังองอาจ แต่ความจริงแล้วฮือฮือร้องไห้เหมือนภรรยาสาวบอบบางซะเหลือเกิน
แต่จุดประสงค์หลักห้ามลืม
เธอเปลี่ยนน้ำเสียง สายตาลึกล้ำกวาดมองคนทั้งหมดใต้เวที น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอีกหลายประดับ
“องค์กรเห็นความพยายามของพวกเราแล้ว รับรู้ถึงการทุ่มเทของพวกเราแล้ว จึงยกสวัสดิการของพวกเราขึ้นเรื่อย ๆ”
เธอเงยหน้าสู้สู่ สายตาเปล่งประกายมองคนทั้งหมด เสียงดังขึ้น ท่วงท่ามั่นคงกร้าว