ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น สีหน้าของเซี่ยหลีก็ผ่อนคลายลงช้า ๆ จนเป็นที่น่าพึงพอใจ
เธอกล่าวอย่างมั่นใจไม่เปลี่ยนแปลงว่า "ได้ พรุ่งนี้ฉันกลับไปทำงานต่อ"
พูดจบ เธอคิดว่าควรจะอารีให้กับคนที่อาจต้องคอยวิ่งรับใช้ คอยทำธุระให้เธอในอนาคตสักหน่อย จึงเอ่ยถามอย่างสุภาพเป็นการเกริ่นว่า
"จะอยู่กินข้าวสักหน่อยไหม?"
นายหวงผู้ตรวจการ: ……?
ทำไมเขารู้สึกว่าสิ่งที่เซี่ยหลีพูดไม่ใช่ "จะอยู่กินข้าวสักหน่อยไหม?" แต่เหมือนกับเธอยกถ้วยชาขึ้นแล้วส่งสายตาบอกให้ลูกค้าไปซะมากกว่า?
นายหวงผู้ตรวจการก็ไม่ได้คิดอะไรกับเซี่ยหลีในเรื่องนี้ เขากลับคืนสู่ท่าทีสุขุมสง่างามดังเดิม น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าวว่า "ผมเพิ่งกินข้าวมา ไม่ต้องอยู่กินแล้ว
องค์กรเห็นชอบเรื่องความร่วมมือกับชาวต่างชาติแล้ว ไม่ทราบว่าคุณจะดำเนินการเรื่องนี้อย่างไร?
ถ้าคุณให้แนวทางคร่าว ๆ มาผมจะช่วยเติมเนื้อหาให้สมบูรณ์ แล้วลงมือเจรจากับฝ่ายต่างชาติ"
นี่คือเป้าหมายตั้งต้นของเซี่ยหลี นายหวงผู้ตรวจการเชื่อว่าเธอต้องวางแผนไว้นานแล้ว เมื่อได้ยินว่าข้างบนเห็นชอบกับความคิดนี้ เธอต้องรีบให้เขาลงมือทันทีแน่นอน
แต่ใครจะไปคิดว่า เซี่ยลีกลับเปิดฉากบอกเลิกกลางคันอย่างโจ่งแจ้ง
เซี่ยหลีกล่าวว่า "เรื่องนี้ฉันมีความคิดอื่นอีก ขอเลื่อนไปก่อน"
นายหวงผู้ตรวจการ: ??? ปฏิเสธง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ แล้วที่ตะโกนกันมาเมื่อกี้นี่เพื่ออะไร?
นายหวงผู้ตรวจการได้ฟังดังนั้น คิ้วก็ขมวดทันที รีบเอ่ยถามเซี่ยหลีอย่างใจร้อน "ท่านนายพัน มีแผนสำรองอื่นอยู่แล้วหรือเปล่าคะ?"