ผิงอิงจวิ้นมองเซี่ยหลี หรี่ตาลงเล็กน้อย แค่นหัวเราะเย็น เสียงเยือกเย็นน่ากลัว “แบบนี้ ฉันก็ควรชมเธอสักยกสินะ?”
เซี่ยหลีรีบลดมือที่ชี้ไปยังรถห้าคันนั้นลงทันที ยืนในท่าพัก ขาแยกมือไขว้หลังอยู่กับที่ มองตรงไปยังผิงอิงจวิ้น
สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงจริงจังตะโกนว่า “ไม่ต้องชม! รับใช้ประชาชน!!”
ผิงอิงจวิ้น: ……
ปีนั้นเขาคิดได้อย่างไรว่าการมีคนหัวดื้อที่ตีรันฟันแทงเก่งอยู่ใต้สังกัดเป็นเรื่องดี แทนที่จะคิดว่าคนหัวดื้อใต้สังกัดจะต้องก่อเรื่อง!?
ท่าทางหน้าด้านไม่รู้จักอายแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องทำให้เขาโมโหตายแน่!
“เธออย่ามาแถข้าง ๆ คู ๆ ต่อหน้าฉัน!
ถ้าเรื่องนี้มันพูดกันได้ง่ายขนาดนั้นจริง รถคันนี้เธอก็ไปคืนเองสิ!”
เซี่ยหลี: ……
แค่นึกถึงป้าหนิวในฝ่ายพลาธิการ ที่ขอแค่จับได้เรื่องเล็ก ๆ ก็บ่นว่าคนได้เป็นชั่วโมงสองชั่วโมงไม่จบไม่สิ้น เซี่ยหลีก็รู้สึกหนังศีรษะชาขึ้นมาทันที
“รายงานผู้บังคับกองร้อย!
ใบเบิกรถไม่ได้ให้ผมเป็นคนเซ็น ต่อให้ผมไป เขาก็ไม่จำเป็นต้องรับ!”