หลี่เย่เฉิงรู้ว่าเซี่ยหลีจะออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น ทั้งคนห่อเหี่ยวลงทันที
เขาส่งเซี่ยหลีขึ้นรถ สายตามองเธอด้วยความอาลัย พูดอย่างเสียดาย "นึกว่าคุณจะอยู่ที่นี่ได้อีกสักพัก ที่แท้ก็ต้องไปเร็วขนาดนี้"
แม้ตอนนี้รอบตัวทั้งสองจะไม่มีใคร แต่หลี่เย่เฉิงก็ไม่กล้าพูดอะไรให้ชัดเจนเกินไป
ได้แต่เอ่ย "หวังว่าต่อไปคงมีโอกาสได้ร่วมงานกันอีก"
พูดจบก็เสริมอีกประโยค "ไม่ใช่แบบที่ต้องออกภารกิจเสี่ยงอันตรายนะ"
เซี่ยหลีเกือบหัวเราะออกมากับคำพูดขี้ขลาดของเขา
"ยังไงก็ต้องมีโอกาสอีกแน่นอน"
ในเมื่อเธอก้าวเข้ามาในวงการเครื่องบินรบแล้ว การได้ร่วมงานกับบุคลากรชั้นยอดด้านเครื่องบินรบอย่างหลี่เย่เฉิงอีกครั้งก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาจะเร็วหรือช้าเท่านั้น
หลังจากบอกลากัน เซี่ยหลีก็ขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว คิดในใจว่ากลับไปต้องรีบวิจัยเครื่องบินรบที่เหมาะกับระดับกำลังการผลิตของหัวเซี่ยในตอนนี้ให้เร็วที่สุด
หลายวันมานี้ไม่ก็อยู่บนถนน ไม่ก็อยู่ในพื้นที่ของคนอื่น ไม่มีโอกาสได้สัมผัสข่าวสารใหม่ ๆ ภายนอกเลยแม้แต่น้อย