เซี่ยหลีมองรอยยิ้มซื่อบื้อของจางหมิง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าความซื่อบื้อของเจ้าคนนี้เป็นเพียงเปลือกนอก แท้จริงแล้วภายใต้เปลือกนอกที่ดูซื่อบื้อนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแยบยล
ยิ้มมีคมดึงมุมปากขึ้น “ดูท่าทางพวกแกแล้วเหมือนอยากขึ้นสนามรบกันนัก
ฉันในฐานะหัวหน้าหมวดไม่มีอะไรจะให้พวกแกเป็นของขวัญ ก่อนจะแยกย้ายก็ขอมอบการฝึกตัวต่อตัวให้อีกสักสองสามยกเป็นการฉลองแล้วกัน!
เก็บไว้เผื่อพวกแกกลับมามียศเท่าฉัน แล้วจะไม่ได้สัมผัสความรักอันเป็นเอกสิทธิ์จากหางแมงป่องของฉันอีกต่อไป!”
คนในหมวดสี่ทั้งหมด: !!!!
“หัวหน้าหมวด!!!! พวกเราผิดไปแล้ว!!!!!”
“อย่านะ หัวหน้าหมวด! วันหนึ่งเคยเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของท่าน ตลอดชีวิตก็ยังเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของท่าน ข้าไม่เคยคิดจะเหนือกว่าท่านเลย!!!”
“หัวหน้าหมวด ขั้นตอนอนุมัติของพวกเรายังไม่ผ่านลงมาเลย ขอความเมตตาด้วยเถอะ!!!”
เสียงร้องโหยหวนของคนในหมวดสี่ดังระงม แต่หัวใจของเซี่ยหลีกลับเย็นชาราวกับช่างชำแหละปลาที่ทำอาชีพนี้มาหลายสิบปี ไม่มีความรู้สึกใด ๆ เหลืออยู่เลย