ไป๋เจ๋ออีไม่แสดงความเห็นใดๆ ต่อคุณธรรมของเซี่ยหลี ประคองมุมปากขึ้นแบบกลไก ดวงตาไร้รอยยิ้ม ส่งรอยยิ้มที่สุภาพเป็นอย่างยิ่งให้เซี่ยหลี พร้อมกับชกเข้าที่หน้าอกอย่างหนักหน่วง ทำลายความหวังอันสวยหรูของเซี่ยหลีลง
“เธอคิดว่าคนอเมริกันกำลังทำบุญให้เราเหรอ? คอมพิวเตอร์ที่เขาขายให้เรา มันจะมีประสิทธิภาพสูงขนาดนั้นได้ยังไง? ต่อให้เครื่องนั้นก็ยังรันระบบ BASIC ไม่ไหว”
พูดจบ รอยยิ้มที่ไป๋เจ๋ออีมีให้เซี่ยหลีก็ดูจอมปลอมยิ่งขึ้น “ก็ไม่รู้ว่าสหายเซี่ยจัดการยังไง เหมือนทุกครั้งไม่ต้องใช้โปรแกรมพื้นฐานพวกนี้เลย ก็สามารถเจาะแนวป้องกันของประเทศอื่นได้โดยตรง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้เลยว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่องของโรงเรียนเราแทบจะรันระบบ BASIC ไม่ได้เลย”
ตอนที่ไป๋เจ๋ออีพูดประโยคนี้ ถึงปากจะยิ้ม แต่พลังความขุ่นเคืองที่แผ่ออกจากตัวตอนนี้สามารถเอาอกเอาใจปีศาจกระบี่ชั่วได้ครบสิบองค์ ความอัดอั้นแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ตั้งแต่มีเซี่ยหลีซึ่งเป็นบั๊กนี้เข้ามา ก็ทำให้พวกเขาดูเหมือนมนุษย์หยวนโหมวที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกก่อนหน้า
ทุกครั้งที่พวกเขาสอนหนังสือหรือประชุมสัมมนากับหัวหน้างาน มักจะถูกถามเสมอว่าทำไมสหายเซี่ยหลีถึงใช้คอมพิวเตอร์คอมไพล์โปรแกรมและโจมตีเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของประเทศอื่นได้โดยตรง ในขณะที่พวกเขาซึ่งเป็นนักวิจัยสายคอมพิวเตอร์กลับทำไม่ได้
หลังจากนั้นพวกเขาก็ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางมากมายอธิบายให้คนที่ไม่ค่อยเข้าใจคอมพิวเตอร์ฟังว่า ช่องว่างระหว่างคนกับคน บางทีก็ไม่ต่างอะไรกับช่องว่างระหว่างคนกับจักรยาน