เซี่ยหลีถอนหายใจ แม้จะรู้สึกว่ามันยุ่งยาก แต่ก็ยังใส่ชุดกับปลอกหุ้มรองเท้าที่ครูผู้ดูแลยื่นให้จนครบ
เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะไม่ได้เรียนวิชาคอมพิวเตอร์อะไร แต่กำลังจะขึ้นโต๊ะผ่าตัดให้กับคนไข้ที่แผลอักเสบง่ายมากกว่า
เซี่ยหลีถูกห่อตัวขาวโพลนเหมือนบั๋นจื๊อ เดินเข้าไปในห้องวิจัยคอมพิวเตอร์
คนเจ็ดคนในห้อง สายตามองไปที่เซี่ยหลีพร้อมกัน ดวงตาเป็นประกายราวกับจะละลายคนให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ในทันที
เซี่ยหลีไม่พูดพล่ามทำเล่ห์ ส่งรายชื่อหนังสือในมือให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุด "เธอแจกรายชื่อหนังสือนี้ให้ทุกคนดูหน่อย"
พูดจบ สายตาเธอก็กวาดมองไปทั่วใบหน้าของทุกคน
ในห้องนี้มีนักเรียนเจ็ดคน มีทั้งคนหนุ่มที่ดูเหมือนเพิ่งยี่สิบต้น ๆ และคนที่อายุมากหน่อย ดูเหมือนสามสิบราว ๆ
แต่ไม่ว่าจะอายุน้อยหรือมาก สายตาที่มองมาที่เธอล้วนมีความเลื่อมใสไม่มากก็น้อย
เซี่ยหลีตั้งใจไว้แต่แรกว่าจะสอนให้จบ ๆ ไป แล้วให้พวกเขาได้ไปประยุกต์ใช้จริง ๆ
แต่เมื่อเจอกับสายตาที่จริงใจและจริงจังของพวกเขา เธอก็อดที่จะจริงจังตามไปด้วยไม่ได้
"รายการหนังสือนี้เป็นรายการที่อาจารย์ไป๋ หัวหน้าภาคเรา ใช้ตอนสอนนักเรียน กลับไปดูให้ดี ๆ นะ แล้วค่อยปูพื้นฐานให้ครบ
อาจารย์ไป๋เป็นอาจารย์ที่กลับมาจากเรียนต่างประเทศ ได้ยินว่ามีประสบการณ์สอนอยู่ต่างประเทศเป็นเวลานาน ระดับความรู้ในวงการคอมพิวเตอร์ของเมืองเรานั้นติดอันดับต้น ๆ อย่างแน่นอน รายชื่อหนังสือชุดนี้มีคุณค่าสูงมาก พวกเธออย่าทำให้ความตั้งใจของเขาต้องสูญเปล่า"
เซี่ยหลีไม่ถือดี เปิดเผยที่มาของรายชื่อหนังสือนี้ให้ทุกคนฟังอย่างชัดเจน
เธอปากไม่ค่อยดีกับไป๋เจ๋อหนึ่งนัก ชอบเถียงกับเขา สองคนนี้ไม่เว้นวันต้องทะเลาะกันเป็นประจำ