เซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนอุ้มลูกเข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤตด้วยกัน
ขณะนั้นคุณปู่กำลังหลับอยู่
ลู่ติ้งหยวนอุ้มลูกย่อตัวลงให้สายตาของน้องแมวน้ำอยู่ระดับเดียวกับคุณปู่ เพื่อให้เห็นว่าทวดหน้าตาเป็นอย่างไร
เขาลดเสียงลงต่ำ ๆ กระซิบกับลูกชายว่า "นี่คือทวดนะ"
นากน้อยมีนิสัยมั่นคงมาตลอด เห็นอะไรมักจะมองแวบเดียวแล้วผ่านไป ความอยากรู้อยากเห็นไม่ค่อยรุนแรง
แต่คราวนี้พอลู่ติ้งหยวนแนะนำแล้ว เจ้าตัวกลับยืดคอมองแอกหนึ่งว่าคุณปู่ลู่หน้าตาเป็นอย่างไร
เขาไม่รู้ว่า "ทวด" มันคือคำเรียกแบบไหน แต่รู้จักคำว่า "ปู่" ดี เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่ตายังมองไม่ค่อยชัด มีคนกองโตอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนแล้วร้องเรียกเขาว่า "ตา" อยู่เสมอ
นากน้อยสะบัดจมูกเล็ก ๆ สูดดมไปรอบ ๆ พบว่ากลิ่นของคนตรงหน้าไม่เหมือนกับคนที่เรียกเขาว่า "ตา"
คนคนนั้นถึงจะเสียงดังอยู่บ้าง แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเอื้ออารีต่อเขา ความประทับใจต่อคำว่า "ปู่" ของเขาจึงค่อนข้างสูง
คิดเช่นนั้นแล้ว นากน้อยจึงยื่นอุ้งมืออ้วน ๆ เล็ก ๆ ไปหาหน้าผากของคุณปู่ลู่