ลู่ติ้งหยวนสูดลมหายใจลึก ๆ ถอดเสื้อกล้ามลงทันทีอย่างกระฉับกระฉับ แล้วหยิบชุดเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งเดินออกไปข้างนอก
"ผมไปอาบน้ำแป๊ะนึง"
เซี่ยหลีย่นปาก น้ำเสียงเอือมระอา "เชอะ ขี้เหนียวชะมัด"
ลู่ติ้งหยวน ไม่มีคำตอบ
พอลู่ติ้งหยวนเดินออกไป เซี่ยหลีก็หลุดสายตาลงมองลูกชายที่กำลังนอนซบอยู่ตรงนั้นอย่างง่วงงุน รีบคลานเข้าไปทันที
ยกชายเสื้อด้านหลังลูกชายขึ้นในคราวเดียว "พ่อไม่ยอมให้แม่ดูหลัง แต่ลูกนากน้อยยอมให้แม่ดูหลัง!
แม่ขอดูหน่อยว่าเนื้อนุ่ม ๆ บนหลังลูกนากน้อยอ้วนขึ้นอีกหรือยัง"
พูดจบก็เหมือนคนเล้าโลมแมวเลย โอบหลังลูกชายที่นุ่มฟูนุ่มนิ่มแล้วเอาแก้มถูไปถูมา
ลูกนากน้อยที่ลืมตาโพลงขึ้นมาทั้งที่ยังงัวเงีย ไม่มีคำตอบ ▼_▼แม่คนนี้น่ารำคาญชะมัด ไม่ใช่แม่ดี ๆ เลย
พ่ออ้วนก้อนนั้นก็ไม่เอาไหน ทีไรก็ทำให้แม่มาเล่นงานลูกนากน้อยเพราะแก
ลู่ติ้งหยวนอาบน้ำเสร็จ แต่งตัวเรียบร้อยเร็วมาก แล้วกลับเข้ามาในห้องพร้อมกลิ่นไอน้ำติดตัวมา
ตอนนั้นเซี่ยหลีกำลังเล่นเกมถอนบล็อกไม้กับลูกนากน้อยอยู่แล้ว
บล็อกไม้ทีละแท่งถูกวางเรียงสลับแนวนอนแนวตั้งเป็นรูปตาราง วางตั้งขึ้นไปสูงลิ่ว
แม่ลูกสลับกันถอนทีละแท่ง ดูกันว่าใครจะทนได้จนถึงสุดโดยไม่ทำบล็อกล้ม
ลู่ติ้งหยวนเห็นภาพนี้ก็ยิ้มขมุบขมิบ
เมียเขาเล่นเอาลูกชายตื่นอีกแล้ว ตอนนี้ตารางการนอนของลูกชาย นอกจากตอนกลางวันที่ยังอยู่บ้านได้หลับเพิ่ม ก็แทบจะตรงกับเมียเขาเวลาที่เหลือทั้งหมด
เขาเดินไปนั่งที่ข้างเตียง เช็ดผมด้วยผ้าเช็ดตัว "ผลการสอบสวนฝั่งการระเบิดที่สถาบันวิจัยออกมาแล้ว มีนักวิจัยทั้งหมด 332 คน รอดกลับมาได้แค่ 15 คน 2 คนช่วยชีวิตไม่ทัน 7 คนยังอยู่ระหว่างการรักษาฉุกเฉิน อีก 5 คนบาดเจ็บสาหัส