ลู่ติ้งหยวนก็ได้กลิ่นควันบุหรี่จากคนที่สูบบุหรี่อยู่ในทางเดินเช่นกัน
แต่สภาพแบบนี้ที่ทุกคนอาศัยอยู่รวมกัน ทางเดินถือเป็นที่สาธารณะ การจะห้ามสูบบุหรี่ก็จริง ๆ ไม่ค่อยสมควรนัก
เห็นลูกชายของตัวเองสำลักควันจนไอ ลู่ติ้งหยวนจึงออกไปคุยกับคนที่สูบบุหรี่อยู่ในทางเดินสักรอบ ขอให้เขาไปสูบข้างนอกแทน
กลับเข้ามาอีกครั้ง ลู่ติ้งหยวนบอกเซี่ยหลีว่า "เธอเล่นกับนากน้อยไปพลาง ๆ นะ อีกไม่นานก็เข้านอนเถอะ
ฉันจะเอาผ้าห่มมาอุดรอยประตูซะเดี๋ยวนี้ แม้คืนนี้จะมีคนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก ในห้องก็จะได้ไม่สำลัก
พรุ่งนี้ฉันจะไปหาดูว่ามียางยืดหรือเปล่า เอามาปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด ห้องที่ปิดสนิทจะดีกว่า"
เซี่ยหลีถอนใจ "ก็ได้แต่ทำแบบนี้แหละ"
อย่างไรก็ดี เซี่ยหลีก็ไม่ได้หลับสบายนัก
ครึ่งคืนแรกไม่รู้ลูกเด็กบ้านไหนร้องไห้ แถมร้องทุกสองชั่วโมงเป็นรอบ รอบร้องไห้เป๊ะเหลือเกิน ตรงเวลายิ่งกว่านาฬิกาปลุกซะอีก
ครึ่งคืนหลังก็ไม่รู้ลุงแก่บ้านไหนกรน เสียงกรนดังสนั่น แม้จะอยู่คนละพื้นก็ได้ยินเสียงกรนครืน ๆ ก้องมาชัดเจน