ตัวน้อยว่านน้ำถูกแม่คอยจับตาไม่ให้เลียปากอีก รอบปากของมันก็โดนทาด้วยพอกหวานอีกชั้น
มันแบมุมปากลง รู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร
เซี่ยหลีหันไปบอกลู่ติ้งหยวนว่า "จับตาดูลูกชายเจ้าหน่อยนะ อย่าให้มันเลียปากมั่วซั่ว"
ลู่ติ้งหยวน: ...ให้ฉันหน้าเปื้อนแป้งแบบนี้แล้วคอยจับตาดูมันงั้นเหรอ?
ลู่ติ้งหยวนถอดใจถอดหายในใจ ทำได้แต่ยอมรับสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมนี้เงียบ ๆ
ประมาณ 25 นาทีผ่านไป พอกบนหน้าของตัวน้อยว่าน้ำก็แข็งตัวจนเป็นชั้นเกราะบาง ๆ
เซี่ยหลีตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เสียบลูกชายปุยแป้งทั้งตัวลงไปในอ้อมแขนของลู่ติ้งหยวนที่ก็เละแป้งทั้งตัวไม่ต่างกัน
"ล้างให้สะอาดทุกซอกทุกมุมนะ แป้งมันล้างยาก"
ลู่ติ้งหยวน: ...แล้วทำไมยังจะทาให้ฉันเละทั้งตัวล่ะ?
ลู่ติ้งหยวนถอนใจ ยอมชะตากรรมพาลูกชายตัวเปื้อนไปอาบน้ำด้วยกัน
เมื่อลู่ติ้งหยวนอุ้มลูกชายที่เปลี่ยนเป็นชุดสีเหลืองชุดใหม่ สะอาดสะอ้านเป๊ะออกมา เซี่ยหลีก็รีบเอาหน้าเข้าไปใกล้ลูกชายทันที จมูกกระดิกปรือปรอย
รู้สึกว่าลูกชายตัวเองหอมซะเหลือเกิน
เธอกวาดสายตากวาดไล่ดูลูกชายขึ้นล่ำล่าง แล้วพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "บอกเลยว่ามันได้ผลจริง ๆ ดูขาวขึ้นแฮะ
แต่ไม่รู้เพราะลูกเราโดนแดดทำให้ดำเร็วผิดปกติช่วงนี้รึเปล่า รู้สึกว่าแม้จะขาวขึ้นหน่อย แต่บนชั้นความขาวนั้นก็ยังลอยอยู่อีกชั้นของอะไรสีเทา ๆ เหมือนมีฝ้ามันบังอยู่ เหมือนล้างไม่สะอาดงั้นแหละ
เธอว่าฉันควรพาเขาไปหาหมอดูไหม จะได้ทำให้เขาขาวขึ้นอีก?"
ส่วนลู่ติ้งหยวนที่โดนทาแป้งขาวเหมือนกันนั้น เซี่ยหลีไม่เหลือความสนใจให้แม้แต่นิดเดียว
ผู้ชายคนนี้เป็นทหารมาตั้งกี่ปีแล้ว ดำจนขนาดนั้นแล้ว ขึ้นอีกหน่อยดำลงอีกหน่อยก็ไม่ต่างกัน บางทีวันนี้ขาวกลับมานิดหน่อย พรุ่งนี้ไปฝึกรวมหน่วยกลางแจ้งห้า-หกชั่วโมงก็กลับมาดำเหมือนเดิมแล้ว