ลู่ติ้งหยวนฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่าคำของเซี่ยหลีนี่ชัดเจนแสนชัดว่ามาหาเรื่อง จึงไม่รับปากต่อให้เด็ดขาด กลัวว่าเรื่องจะลุกลามถึงตัว
เซี่ยหลีฮึดฮักเบา ๆ แล้วหันไปมองน้องนาก สองมือไม่หยุดป้ายครีมข้น ๆ ลงบนใบหน้าของลูกชายตัวเอง ถอดใจยาวเฮือกก่อนบอกลูกว่า "เธอเหมือนพ่อเลย เผาแดดทีไรก็ดำทีนั้น เธอดูซิ แม่อย่างฉันโดนแดดมาตั้งกี่วันแล้วก็ยังขาวอยู่อย่างนั้น
ดูสิเธอดำจนแบบนี้แล้ว พอกลับไปเมืองหลวงเจอคุณย่า คุณย่าต้องสงสารเธอแน่
งั้นพักกันสองวันดีไหม รอหน้าเธอขาวกลับมาแล้วค่อยออกไปเล่นต่อ?"
น้องนากยังงง ๆ ไม่เข้าใจ ว่าทำไมตอนที่ตัวเองผิวขาวก็เหมือนแม่ พอดำก็เหมือนพ่อ
เขารู้สึกว่าคุณลุงคุณป้า พี่ชายพี่สาวข้างนอกก็ดำ ๆ กันทั้งนั้น ที่เขาจะดำสักหน่อยก็ไม่น่าจะมีอะไร
แต่ถ้าดำแล้ว คุณย่าจะสงสารน้องนาก...
หน้าเขาหอมหวาน น้องนากพยักหน้ารับกับแม่ แล้วก็แอบเอื้อมลิ้นออกมาเลียเลย
เซี่ยหลี: !!!
เซี่ยหลียื่นมือไปจะดึงลิ้นของลูกออกจากหน้าตัวเอง แต่พอได้สติก็รู้ตัวว่ามือตัวเองเต็มไปด้วยครีมข้น ๆ ถ้าดึงลิ้นลูก ลูกจะยิ่งเลียครีมเข้าไปมากขึ้น
เธอทำหน้าเหลือเกินจะพูด "อย่าเลียสิ ยังดิบอยู่ เดี๋ยวก็ท้องเสีย"
น้องนากมองแม่อย่างจริงจัง "หวาน!"
เซี่ยหลี: "...หวานก็ห้ามเลีย ดิบ!"
ลู่ติ้งหยวนมองลูกชายตัวเองที่ตาโตเพราะความอยาก แม้แม่ห้ามเลียแล้วก็ยังลุ้นระทึกจะแอบเลียอีกสองสามทีเพื่อชิมรสหวาน ลูกชายไม่มีสติเอาเสียเลย ตอนนี้หน้าเต็มไปด้วยครีมขาว ๆ ไม่รู้จะเสียข้าวเม็ดล้ำค่า น้ำผึ้ง และนมอันล้ำค่าไปเท่าไร
แล้วก็มองภรรยาตัวเองที่เพราะลูกโดนแดดจนดำ อยากจะไปจุดธูปขอพรให้ลูกขาวกลับมาเร็ว ๆ จนแทบขาดใจ จึงหัวเราะขำในคอ "ตอนนี้เอาลูกไปนึงซะ คงอร่อยดีนะ"