ลู่ติ้งหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ไม่อาจสนใจการผัดผัดต่อไปได้ จึงรับลูกชายขึ้นมาด้วยมือเดียว แล้วใช้อีกมือหยิบตะหลิวผัดต่อ
เขาไม่เคยคิดจะส่งไม้ต่อให้เซี่ยหลี—สาวเจ้าฆาตกรในครัวที่ย่างปลาได้พอ ๆ กับเซินซุน—รับช่วงงานต่อเลย เพียงแต่บอกเธอว่า "เธอไปล้างมือเถอะ ฉันผัดเสร็จก็จะได้กินข้าวแล้ว"
เซี่ยหลีแอบมองลูกนากตัวจิ๋วที่วันนี้ท่าทางแปลก ๆ แล้วตอบรับอย่างใส่ใส "ได้"
แต่ทว่าคนเดินไปแล้ว หูก็ยังตั้งฟังอยู่ตลอดเวลา
ทำไมลูกชายของเธอถึงเริ่มแนบแนมกับพ่อแบบกะทันหันได้?
ลูกนากน้อยนั่งอยู่บนท่อนแขนของพ่อ เงียบ ๆ มองแม่ถืออ่างออกไปข้างนอก ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้หูของพ่อ กระซิบด้วยเสียงเบาที่สุด เบาเสียจนแทบจะเป็นแค่ลมหายใจ "พ่อ... วันนี้หน้าโรงเรียนอนุบาลมีลุงคนหนึ่ง แอบมองแม่แบบที่ลุงเลนินมองครูหยางหยางเฉย ๆ"
ลู่ติ้งหยวน: !!!!
ลู่ติ้งหยวนรู้ดีว่านายทหารคนสนิทของเขาเป็นอย่างไร หลังช่วยดูลูกนากน้อยไปหลายครั้งก็ถูกชะตากับครูที่โรงเรียนอนุบาลของลูกนาก ตอนนี้ยื่นใบขออนุญาตคบหาไปแล้ว