เซี่ยหลีถึงจะชอบนอนตื่นสาย แต่ก็จัดว่าเป็นคนพลังสูงคนหนึ่ง เวลานอนไม่ชอบให้ใครมารบกวน อยากจะกดใครที่มารบกวนการนอนของหล่อนให้ตายคาที่ตรงนั้นเลย แต่พอตื่นขึ้นมาแล้วก็กลายเป็นคนกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา พลังล้นเหลือทั้งตัว
หลังจากถูกลู่ติ้งหยวนปลุกให้ตื่น แม้แต่ข้าวยังไม่ทันกิน ก็ยิ้มแย้มอุ้มลูกชายและสามีวิ่งไปบ้านพ่อแม่เพื่อ"ขอข้าวกิน"
หน้าประตูตระกูลเซี่ย
เซี่ยหลีอุ้มเจ้าตัวนากทะเลตัวน้อยของบ้าน เหมือนกับหนีบกระเป๋าเอกสารเล็กๆ กระโดดโลดเต้นวิ่งเข้าไปในบ้านของคุณพ่อเฒ่า พอวิ่งเข้าประตูรั้วได้ ก็ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปในลานบ้านสักกี่ก้าว ก็เริ่มส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความสุขใจแล้ว น้ำเสียงเผยความดีใจที่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
"เหล่าเซี่ย ฉันเอาหลานชายแกมาส่งให้ถึงที่แล้ว!
เตรียมข้าวเช้าไว้หรือยัง ฉันหิวแล้ว!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
เสียงของเซี่ยเจี้ยนกั๋วดังออกมาจากในบ้าน ค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ: "เด็กบ้าเอ๊ย! เรียกฉันว่าเหล่าเซี่ยอีกทีสิลองดู!
ต่อไปไม่ต้องพูดถึงมากินข้าวที่บ้านฉัน ฉันจะไม่ให้แม้แต่น้ำสักแก้ว!"
ลู่ติ้งหยวนอมยิ้มเล็กน้อยเดินตามหลังเซี่ยหลี เข้าไปในประตูบ้านตระกูลเซี่ยพร้อมกับเซี่ยหลี
เขาถือของที่หิ้วมาสองมือเดินไปที่ห้องครัว พอดีเจอกับหลีซิ่วลี่ที่ได้ยินเสียงลูกสาวส่งเสียงเอะอะ ใบหน้าเปื้อนยิ้มถือถาดปาท่องโก๋หั่นเสร็จเดินออกมา
"แม่ ไม่ต้องถือแล้ว ไปดูลูกนากทะเลน้อยเถอะ เดี๋ยวหนูถือออกไปให้
สองสามวันมานี้เจ้าตัวนากทะเลน้อยร้องอยากหาคุณตา คุณยายตลอดเลย"
เซี่ยหลีในห้องรับแขกอุ้มลูกชายส่งให้เซี่ยเจี้ยนกั๋ว แล้วก็ไม่เกรงใจเลยสักนิดเปิดโปงทันที: "เจ้าตัวนากทะเลน้อยร้องเรียกแต่คุณยายทุกวัน ไม่เห็นจะร้องเรียกคุณตากี่ครั้งเลย