ลู่ติ้งหยวนนึกย้อนไปได้ทันทีถึงครั้งแรกที่เดตกับเซี่ยหลี ตอนไปปิกนิกบนเขา ปลาสดตัวนั้นที่ถูกเสียบด้วยคันเบ็ดอันเป็นที่รักของเขา รวมถึงการสอบสวนที่ปลาตัวนั้นต้องเจอ และ "พื้นผิวปลาสุก" ที่ดำสนิทจนเกินจะสุกแล้ว
ด้านหนึ่งก็พ่อตา อีกด้านก็ภรรยาตัวเอง ฝ่ายไหนเขาก็ไม่มีทางขัดใจไหว
ลู่ติ้งหยวนเกาๆ จมูกด้วยนิ้วชี้ ไอเบาๆ อย่างเก้อเขิน "สุกจริงๆ นั่นแหละ"
สุกจนเกินไป กลายเป็นถ่านดำไปแล้ว
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...
หลีซิ่วลี่เห็นพ่อลูกคู่นี้ทะเลาะกันขำๆ แถมตอนนี้ลูกเขยยังถูกดึงเข้ามาพัวพันด้วย ไร้คำพูดนักก็ตัดบทไม่ให้พูดต่อ "เอาล่ะ อาหารจัดโต๊ะแล้ว พวกเธอสองคนก็เลิกงอนกันได้แล้ว รีบมาทานข้าวได้แล้ว!"
กับท่าทีที่ลูกเขยมีต่อลูกสาวตัวเองแบบนี้ ยังไงก็ไม่มีทางได้คำตอบแบบ "ตกลงจะรับลูกสาวพวกเรา" หรอก
ถ้ายังทะเลาะกันแบบนี้อีก ก็จะเป็นการกลั่นแกล้งลูกเขยของบ้านเขาจริงๆ
พร้อมกับเสียงเรียกของหลีซิ่วลี่ เซี่ยหลีก็หันหลังเดินไปทางโต๊ะอาหารทันที ไม่มีความอาลัยอาวรณ์กับลูกชายกับพ่อแก่ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย
หัวของเจ้าตัวน้อยทะเลก็หันไปทางโต๊ะอาหารทันที คอยาวยืดออกไป มองอาหารเช้าบนโต๊ะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างกระวนกระวาย