ตระกูลเซี่ย ภายในห้องนอนของเซี่ยเจี้ยนกั๋วและหลีซิ่วลี่
ในเวลานี้ ภายในห้องนอนมีหลอดไฟฟ้าสีเหลืองหม่นดวงหนึ่งเปิดอยู่ ภายในห้องจึงดูมืดสลัว ๆ ฤดูหนาวยังไม่ผ่านพ้น ประตูหน้าต่างยังไม่ได้เปิด อากาศภายในจึงค่อนข้างอับชื้นและร้อน
เซี่ยเจี้ยนกั๋วนอนอยู่บนเตียง ศีรษะครึ่งหนึ่งพิงหัวเตียง ด้วยความเจ็บปวดใจและจนใจเล็กน้อย จึงค่อย ๆ จับมือภรรยาแก่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงและร้องไห้เงียบ ๆ มาตลอดไว้เบา ๆ
เขายกมืออีกข้างขึ้น ตบมือหลีซิ่วลี่เบา ๆ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่าร้องไห้เลย ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ดีไม่ใช่หรือไง
ปีนั้นเราเคยผ่านสนามรบกันมาแล้ว โรคเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก"
หลีซิ่วลี่นั่งตะแคงอยู่ข้างเตียง ใช้มือออกแรงเล็กน้อยเพื่อกุมมือสามีกลับ ดวงตาที่คลอด้วยน้ำตามองไปที่เซี่ยเจี้ยนกั๋ว ความเจ็บปวดใจในดวงตานั้นสุดจะพรรณนา เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น "จะเหมือนกันได้อย่างไร?
คุณทนทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต ต่อสู้เพื่อประเทศชาติมาทั้งชีวิต ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ไม่นาน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?
ส่งเสี่ยวเอ้อกลับบ้านเกิดรวมแค่หนึ่งอาทิตย์ คุณสับสนไปสามครั้งบนถนน
มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลยนะ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋วถอนหายใจออกมา จริง ๆ แล้วเขาไม่ค่อยเก่งในการปลอบคนเท่าไหร่ แต่เห็นภรรยาแก่ร้องไห้แล้วรู้สึกเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว จึงได้แต่ปลอบต่อไป
"ตอนบ่ายเราไม่ได้ไปโรงพยาบาลตรวจกันแล้วหรือไง?
ถึงแม้จะวินิจฉัยแล้วว่าเป็นโรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ แต่หมอก็พูดไม่ใช่หรือ ว่าอาการแบบนี้ นอกจากช่วงที่สับสนแล้ว ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตปกติ