เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ วันที่ห้า วันที่หก วันที่เจ็ด ทุกวันมีหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ออกมาหนึ่งฉบับ คนที่ถูกแรงกดดันทางจิตใจบีบจนแตกสลาย ไม่ใช่แค่ตัวคนที่ถูกลงข่าวในหนังสือพิมพ์เท่านั้น แม้กระทั่งญาติพี่น้องรอบตัวที่ต้องถูกมองด้วยสายตาเหยเกจากคนอื่น ก็เริ่มอดทนต่อไปไม่ไหว
บางหมู่บ้านรู้สึกว่ามีคนแบบนี้อยู่ในหมู่บ้านเป็นเรื่องน่าอาย กลัวคนภายนอกรู้ว่านี่คือคนของหมู่บ้านตน จึงเลือกตัดขาดความสัมพันธ์ ไล่คนพวกนี้ออกไปเสียเลย บางส่วนรู้สึกว่าการใช้ชีวิตอยู่กับคนแบบนี้อันตรายเกินไป ก็ตัดขาดมิตรภาพกับพวกเขาทันที ยังมีญาติสนิทที่สุดบางคนทนแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหว หาวิธีส่งมอบตัวคนเหล่านี้ไปยังสถานีตำรวจโดยตรง และก็มีคนบางส่วนที่ทนแรงกดดันทางจิตใจของ "วันรอคอยแบบลำดับเลขคณิต" ไม่ไหว เลือกฆ่าตัวตายเอง หรือไม่ก็ยอมมอบตัว
ระยะเวลาหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นคนที่ถูกแจ้งความแล้วถูกจับเข้าไป คนที่เดินเข้าไปด้วยตัวเอง หรือคนที่ตายแล้วถูกยกศพเข้าไปชันสูตร คนที่ถูกเขียนถึงในบทความหลายชิ้นนั้นของหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้า กลับไม่มีใครสักคนที่ยังมีชีวิตอยู่นอกคุกเลย
ห้องคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเมืองหลวง
เซี่ยหลีไม่เคยเป็นคนที่ชอบเล่นงานคนอื่นอย่างไม่เหลือที่เลย ดังนั้นเมื่อคนกลุ่มนั้นตายไปแล้ว เธอจึงเลือกเล็งปากกระบอกปืนไปที่กลุ่มอำนาจอีกกลุ่มหนึ่ง