หัวหน้าบรรณาธิการตำหนิตัวเองอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ แต่ภายนอกนอกจากความโกรธแล้วก็แทบไม่แสดงอะไรออกมา
เขาโบกมือไล่เด็กสาวอย่างหมั่นไส้ว่า "พอแล้ว เธอออกไปข้างนอกก่อนเถอะ เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว"
เด็กสาวเห็นหัวหน้าบรรณาธิการโกรธก็รีบหุบเลย
แต่พอเธอกำลังจะปิดประตู เธอก็ยังอดใจไม่ได้ ยื่นหัวเข้ามามองหัวหน้าบรรณาธิการ แววตาขี้อายแต่ก็เอ่ยเสียงเบา ๆ ถามว่า "แล้ว... พรุ่งนี้พวกเราลงตีพิมพ์ใช่ไหมคะ หัวหน้าบรรณาธิการ"
เธอเคยตกลงกับคุณซีหลี่ไว้แล้วว่าจะลงบทความพรุ่งนี้ ถ้ากลางทางมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ คุณซีหลี่จะไม่คิดว่าเธอสื่อสารผิด ๆ ใช่ไหม?
เธอไม่ใช่คนแบบนั้น! และก็ไม่อยากให้คุณซีหลี่คิดว่าเธอเป็นคนแบบนั้น!!
หัวหน้าบรรณาธิการรู้สึกว่ามือใหม่ยังต้องได้รับการฝึกฝน อย่างน้อยก็ต้องให้เธอออกไปลงแรงภาคสนามสักสองสามปีก่อน แล้วค่อยกลับมาที่แผนกบรรณาธิการทำงานอย่างจริงจัง
ไม่อย่างนั้นด้วยความฉลาดทางอารมณ์ในการรับมือกับผู้คนแบบนี้ สักวันหนึ่งต้องทำให้เขาโกรธจนตายแน่!
เขาพูดไม่ถูกไม่ต้องว่า "แน่นอนว่าต้องลงพรุ่งนี้สิ ไม่ใช่หรอกเหรอว่าจะให้คุณซีหลี่ส่งต้นฉบับไปลงหนังสือพิมพ์เล่มอื่นทั้งหมด?"
ฝั่งพวกเขายังมีโอกาสใช้กระแสสังคมนำกระแสมวลชนไปในทิศทางหนึ่ง ถ้าหนังสือพิมพ์จ๊อย ๆ ไม่มีชื่อเสียงเหล่านั้นลงบทความที่เซี่ยหลีเขียนด้วยมือตัวเอง แล้วยังถูกพิสูจน์ว่าเซี่ยหลีคนนี้คือเซี่ยหลีคนนั้น ทั้งที่เกิดจากการถูกหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้า สำนักข่าวหลักของประเทศ ปฏิเสธต้นฉบับก่อน จึงไปลงที่สำนักพิมพ์อื่น ตอนนั้นคนภายนอกจะมองพวกเขายังไง? จะไม่คิดว่าประเทศทำร้ายจิตใจนักวิจัยหรือ?