เซี่ยหลีหันไปมองก็พบคุณยายแก่หน้าตาใจดีคนหนึ่ง พร้อมกับชายหนุ่มสาวหนึ่งคน แล้วก็เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ อีกคน รวมสี่คน แบกหอบสัมภาระเต็มแขน ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีประหม่าแบบคนบ้านนอกเพิ่งเข้ากรุง
เซี่ยหลีถึงแม้ปกติจะดูไม่ค่อยเอาถ่านนัก แต่ก็ไม่ใช่คนที่ชอบรังแกชาวบ้าน
พอเห็นท่าทางพวกเขาแบบนั้น ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “มีอะไรหรือ?”
สายตาคุณยายแก่กวาดไปที่ชุดเครื่องแบบสีเขียวบนตัวเซี่ยหลี กับอินทรธนูบนไหล่ของเธอ แล้วจึงยิ้มอย่างเอาใจเล็กน้อย
“สหาย นี่ฉันเป็นครอบครัวทหารของกองพลเกาะใต้ อยากถามว่าไปกองพลเราได้ยังไง?
ฉันเคยได้ยินลูกชายพูดเอาไว้ว่า ลงรถไฟแล้วต้องต่อรถ แล้วค่อยนั่งเรืออีกที
ฉันคิดว่าพวกเราคนบ้านนอกเดินจนชินแล้ว รถไม่ต้องนั่งก็ได้ แต่ถ้าจะนั่งเรือนี่ต้องไปทางไหน?”