เซี่ยหลีกล่าว "ได้สิ"
ทั้งสองคนเดินเล่นห้างสรรพสินค้าอย่างมีความสุข
ของในยุคนี้แม้จะทำจากวัสดุแท้จริง แต่สำหรับเซี่ยหลีที่เกิดในอีกหลายร้อยปีต่อมา สินค้าทุกแบบล้วนดูเชยไปหน่อย คล้ายกับที่คนรุ่นหลังเห็นเสื้อคลุมดอกไม้แบบภาคตะวันออกเฉียงเหนือเต็มห้าง แล้วทุกคนกลับคิดว่าเสื้อคลุมดอกไม้นั้นทันสมัยเป็นพิเศษ
เซี่ยหลีซื้อขนมที่ไม่ค่อยมีบนเกาะใต้เล็กน้อย แล้วซื้อรองเท้าให้คนในครอบครัวคนละหนึ่งคู่ จากนั้นก็เริ่มเดินเล่นไปเรื่อย ๆ กับเฉินเจินเจิน
บางครั้งความสนุกของการเดินเล่นก็ไม่ได้อยู่ที่ว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ แต่อยู่ที่คำว่า "เดินเล่น" นั่นแหละ
สองคนเดินดูนู่นดูนี่ไปเรื่อย ๆ ใช้เวลาทั้งเช้า จนหิวมาก
ออกจากห้างก็หาร้านอาหารรัฐในละแวกนั้น เตรียมจะกินอิ่มท้องมื้อเที่ยงไปพลาง ๆ
แต่พอเดินเข้าไป ก็เจอคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอสองคน
เดิมทีวันนี้ซื่อเจียวแค่ออกจากเกาะมากับกู้อวี้ฝานน้องชายของตัวเองเพื่อซื้อของ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเซี่ยหลีได้ ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที
รีบโบกมือไปทางประตูทันที "เสี่ยวเซี่ย รีบมานั่งด้วยกันสิ!"
กู้อวี้ฝานเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซี่ยหลีเดินเข้ามาพร้อมกับเฉินเจินเจิน รอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที
เขาลุกขึ้นยืนแล้วดึงเก้าอี้ข้าง ๆ ออก พูดว่า "มานั่งกินด้วยกันเถอะ เราสั่งอาหารไว้เยอะมาก"
ยุคนี้เพราะอาหารขาดแคลน คนที่มาขอข้าวกินจึงมีน้อย และเซี่ยหลีก็ไม่ใช่คนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น เธอจึงปฏิเสธทันที
"ไม่ต้องแล้ว เราสั่งเองก็ได้"
เฉินเจินเจินก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยสุดชีวิต