เหรินซานเดินเซไปข้างหน้าอย่างโซซัดโซเซ ด้านหลังคือทหารอเมริกันที่ถือปืนบีบให้เขาเดินต่อไป
สีหน้าของเขาซีดขาว ก้าวแต่ละก้าวอย่างยากลำบาก
เขาเดินมาถึงจุดที่ห่างจากตัวเมืองเพียง 400 เมตร เดินอีกไม่กี่ก้าวก็จะกลับเข้าเมืองได้แล้ว
ครั้งนี้ต่อให้เขาต้องโดนทุกคนตำหนิ ต่อให้ต้องโดนลงโทษตามกฎตระกูลอย่างสาหัส เขาก็ต้องอยู่ในเมืองให้ได้ จะไม่ออกมาอีกเด็ดขาด
แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดมากมาย
เท้าขวาที่เขาก้าวออกไป เหมือนเกิดไปเหยียบอะไรบางอย่างเข้า "แกร่ก!" เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
วินาทีถัดมา
"ปัง!"
เหรินซานแบกความเสียใจที่มีต่อชาตินี้ไว้ในใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถูกกับระเบิดที่เหยียบเข้าไปในพริบตา ระเบิดร่างแหลกสลาย
บรรยากาศเงียบสงัดในทันที
สีหน้าของทหารอเมริกันยิ่งแย่จนถึงขีดสุด
นายทหารยศร้อยตรีจ้องมองไปทางเมืองฉงด้วยสายตาดุดัน กัดฟันพูดว่า "คนเมืองฉงพวกนั้นมีแผนจริง ๆ ด้วย"