ชาวเมืองฉงที่อยู่ ณ ที่นั้นหน้าตาสะเทือนทันที ไม่มีใครสนใจเรื่องอื่นอีก รีบร้อนลากันไปลาเซี่ยหลี แล้ววิ่งตรงไปยังแนวหน้า
เทพธิดา พูดเรื่องแบบนี้ได้ราวกับมันเป็นเรื่องกล้วย ๆ ได้อย่างไรกัน? พวกทหารอเมริกันใช้เด็ก ๆ ตรวจกับระเบิด แล้วเด็กพวกนั้นจะมีชีวิตรอดได้หรือ?!
ช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายทารุณเสียจริง ๆ!!!
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว จ้าวเฉียงจึงเอ่ยกับเซี่ยหลีอย่างไม่สบอารมณ์นัก: "หัวหน้าหมวด ทุกอย่างท่านเตรียมการไว้พร้อมแล้ว จะไปขู่พวกเขาเล่น ๆ เพื่ออะไรกัน?"
เซี่ยหลีเม้มปาก พูดอย่างไม่พอใจ: "ใครใช้ให้พวกเขาครั้งก่อนหน้าลังเลไม่ตัดสินใจ แถมยังคิดจะผลักทุกอย่างมาให้พวกเราอีกเล่า?
ฉันอึดอัดใจ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี ๆ!"
จ้าวเฉียง: ...
บอดี้การ์ดสองคน: ...
จะบอกว่า ในเวลาแบบนี้ยังไปถือสาอะไรกับพวกเขาอีก ช่วยไปแล้ว! (ช่วยไปแล้ว!)
เซี่ยหลีมองสีหน้าของพวกเขาที่บอกไม่ถูก วางถ้วยในมือลงแล้วพูดว่า: "ถึงเวลาแล้วล่ะ ควรจะแจ้งให้หัวหน้าหมวดผิงฝ่ายนั้นเริ่มปฏิบัติการได้แล้ว"
พูดจบ สายตาของนางก็มองไปยังบอดี้การ์ดสองคน
"พวกเราก็ควรเริ่มเคลื่อนไหวได้แล้ว เตรียมสิ่งที่ต้องเตรียมให้พร้อมทั้งหมด"
จุดที่สองกองทัพปะทะกัน
กองทัพอเมริกันเรียงแถว เรียงเป็นแนวขวาง แล้วโยนก้อนหินไปข้างหน้า
นี่เป็นวิธีง่าย ๆ ในการกระตุ้นกับระเบิด
แต่ไม่ว่าทหารอเมริกันจะโยนหินไปทั่วเพียงใด บนพื้นก็ไม่มีกับระเบิดอันใดถูกกระตุ้นเลย
บางคนพูดเบา ๆ ว่า: "หรือว่าพวกเขาจะฝังกับระเบิดแค่ลูกเดียว แล้วยังโชคร้ายให้เหรินซานไปเหยียบเข้าพอดี?"
นายร้อยตรีขมวดคิ้วแน่น ได้ยินคำพูดนี้ก็ส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล