ทั้งสองคนกลับขึ้นรถ ขับตามรอยล้อรถไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็มาจอดที่ทางแยกที่ตัดกันหลายเส้นทาง
บอดี้การ์ดนามสกุลหน่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เริ่มสว่างแล้ว พลางขมวดคิ้วพูดว่า "ตามไม่ทันแล้ว
ข้างหน้าทางแยกมีรอยล้อรถแยกออกไปสี่เส้น จะเลือกเส้นไหนก็ไม่แน่ว่าจะเจอค่ายทหารที่เสี่ยวลู่อยู่
เรากลับไปบอกผู้บังคับกองร้อยผิงกับคนอื่น ๆ ก่อนดีกว่า ให้พวกเขาสืบดูว่ารอยล้อรถสี่เส้นนี้ไปทางไหน แล้วค่อยวางแผนกันอีกที"
ถ้าเป็นแค่เส้นทางเดียว พวกเขาก็ตรงไปหาได้เลย
แต่เมื่อเส้นทางแยกออกไปหลายทางแบบนี้ ก็ต้องใช้คนเพิ่ม พวกเขาสองคนตามลำพังแบบนี้ไม่ไหวแน่
เซี่ยหลีก็รู้ดีถึงเหตุผลนี้เหมือนกัน
ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารไม่แพร่หลายแบบนี้ ต่อให้คนคนหนึ่งจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางตามสืบกลุ่มหลาย ๆ กลุ่มพร้อมกันได้
เธออดหวนคิดถึงยุคอินเทอร์เน็ตที่สามารถใช้พลังพิเศษสายฟ้า ปีนไปตามสายเน็ต มองทะลุได้ทุกที่ทุกเวลาไม่ได้
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยหลีพูดว่า "กลับไปแจ้งผู้หมวดผิงให้พวกเขาตามสืบก่อน ส่วนเราเลือกตามรอยล้อรถเส้นหนึ่งไปก่อน พอรุ่งสางค่อยกลับ"