เซี่ยหลีพูดอย่างองอาจภาคภูมิ "หัวหน้าหมวดของพวกเราลงมือแล้ว ยังจะมีอะไรที่ทำไม่สำเร็จอีกหรือ?
พรุ่งนี้เริ่มฝึกทหาร ใครทำได้ดีก็จะได้ปืน!"
เมื่อได้คำตอบนี้ บอดี้การ์ดสองคนก็แอบสบตากันท่ามกลางบทสนทนาถามตอบที่เอะอะโวยวายระหว่างเซี่ยหลีและเจ้าเฉียง
ท่าทีของผู้บังคับบัญชาของสหายเซี่ยหลีที่มีต่อเซี่ยหลีนั้นผิดปกติเกินไปจริงๆ
รองผู้บังคับกองพันคนนั้นเพราะถูกกลอุบายเอาแต่ด่าทอไม่หยุด ยังพอจะพูดได้ว่าเป็นเรื่องปกติ นั่นคือท่าทีของคนปกติที่มีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา และยังถือว่าเป็นท่าทีที่อารมณ์ดีแล้ว
แต่ท่านหัวหน้ากรมและหัวหน้ากองร้อยของสหายเซี่ยที่มีต่อสหายเซี่ยนั้น ช่างตามใจเกินขอบเขตเสียจริง ไม่เหมือนกับปฏิบัติต่อทหารใต้บังคับบัญชาของตนเองเลย แม้แต่ปฏิบัติต่อพ่อแม่ก็อาจไม่ถึงกับยอมตามขนาดนี้
นั่นคือเสบียงของทั้งหนึ่งกรมนะ ว่ายกให้ก็ยกให้เลยหรือ?
ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาเห็นตัวตนของสหายเซี่ย ก็เป็นแค่ลูกสาวของนายพลจัตวาที่ถูกส่งไปชนบทเท่านั้น ไม่ถึงขั้นทำให้คนกลุ่มนั้นต้องหลบเลี่ยงขนาดนี้
ตัวตนของศิษย์เหลยคง...มีน้ำหนักมากขนาดนั้นจริงหรือ?
ทั้งสองคนสงสัยในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมา
ครั้งนี้พวกเขามาเพียงเพื่อปกป้องสหายเซี่ยหลีเท่านั้น เรื่องอื่นไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขา
เซี่ยหลีอวดโชว์อย่างองอาจเสร็จแล้ว จึงพูดขึ้นว่า "คืนนี้ฉันคิดจะออกไปสักเที่ยว ดูว่าจะหาลู่ติ้งหยวนในกองทัพพม่าแถวนี้ได้หรือไม่
ถ้าหาเจอ เราจะได้จากไปทันที"
คนที่เมืองฉงส่งไปสืบข่าว หลายคนบอกว่าเคยเห็นลู่ติ้งหยวนพวกเขาที่สวมเครื่องแบบทหารพม่าชุดหนึ่ง